Η ενδιαφέρουσα ζωή του Κόντε Cesare Mattei

Γεννήθηκε στην Μπολόνια στις 11 Ιανουαρίου 1809, σε μια πλούσια οικογένεια και μεγάλωσε έχοντας επαφή με τους μεγαλύτερους στοχαστές της εποχής, όπως ο Minghetti και ο Paolo Costa. 

Το 1837 ήταν ένας από τους ιδρυτές του Cassa di Risparmio (τράπεζα) στη Μπολόνια.

 Έλαβε τον τίτλο του Κόμη το 1847 από τον Πάπα Πίο ΙΧ λόγω μιας δωρεάς γης σε αυτόν, του Κοματσιού, που είχε βοηθήσει το παπικό κράτος να σταματήσει την αυστριακή έφοδο. 

Διορίστηκε Αναπληρωτής Πολιτικής Φρουράς στο Συμβούλιο Εγγραφής της Μπολόνιας, με το αξίωμα του υπολοχαγού και αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, μια θέση που αργότερα εγκατέλειψε καθώς εξελέγη, το 1848, αναπληρωτής στο κοινοβούλιο της Ρώμης. 

Το 1850, μετά το θάνατο της μητέρας του, λόγω όγκου, αποφάσισε να αποσυρθεί από την πολιτική ζωή για να αφιερωθεί στη μελέτη της ιατρικής. 

Αγόρασε τη γη όπου βρίσκονταν τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου του Σαβινιάνο και στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους έβαλε την πρώτη πέτρα του κάστρου που θα ονόμαζε «Ροκέττα», όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα ξεκινώντας από το 1859.
Προχωρώντας πέρα ​​από τις θεωρίες του Hahnemann (ιδρυτής της ομοιοπαθητικής), επεξεργάστηκε μια νέα ιατρική θεωρία την οποία ονόμασε Ηλεκτρομοιοπαθητική και το 1881, εφόσον αντιτάχθηκε από την ιατρική, ξεκίνησε την παραγωγή ηλεκτρολογικών ομοιοπαθητικών θεραπειών, εξάγοντάς τις επίσης στο εξωτερικό. Μια κεντρική αποθήκη γεννήθηκε στη Μπολόνια και άλλες 26 εγκεκριμένες αποθήκες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες αυξήθηκαν σε 107 το 1884, μεταξύ των πιο σημαντικών στο Βέλγιο, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την Αϊτή και την Κίνα. 

Κατά τα έτη 1887/1888, οι εσφαλμένες οικονομικές κινήσεις του ανιψιού του Luigi Mattei, κληρονόμου και συνιδιοκτήτη σχεδόν όλων των ακινήτων, προκάλεσαν μια σοβαρή οικονομική κρίση στην οικογένεια. Ανίκανοι να αντεπεξέλθουν στα χρέη και τα πολύ υψηλά ποσοστά των χρεωστών, πολλά περιουσιακά στοιχεία δημοπρατήθηκαν. Η καταστροφή απείλησε να χαθεί όλη την κληρονομιά, συμπεριλαμβανομένης της Rocchetta. Τότε αποφάσισε να αποκληρώσει τον ανιψιό του και κατάφερε να σώσει εν μέρει την κατάσταση, με τη βοήθεια του συνεργάτη του Mario Venturoli (1858-1937), τον οποίο υιοθέτησε το 1888 ως ένδειξη ευγνωμοσύνης. 

Το 1895, ηλικιωμένος και παρανοϊκός από τις συνεχείς διαμάχες με τους γιατρούς, λόγω παρεξήγησης με την νύφη του (είχε υποψίες ότι προσπάθησε να τον σκοτώσει με δηλητηριασμένο καφέ), αποκλήρωσε και έδιωξε τον Μάριο από το κάστρο.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, όλες οι οικογένειες της περιοχής βρήκαν δουλειά και ευημερία, και η περιοχή, φτωχή και αραιοκατοικημένη, βίωσε ανάπτυξη και ευημερία χάρη στην κατασκευή του Porrettana Railway, με σταθμό που αυτός επιδίωξε να υπάρχει, στη Riola, στο κάστρο του, Rocchetta Mattei, το  κάστρο όπου ερεύνησε, παρήγαγε και διένεμε  τις «ηλεκτρο-ομοιοπαθητικές θεραπείες» του. 

Πάντα ήταν φιλάνθρωπος με τους φτωχούς που χρειάζονταν φροντίδα στους οποίους έδεινε δωρεάν φάρμακα. 

Πέθανε στις 3 Απριλίου 1896 σε ηλικία 87 ετών. 

Το φέρετρο μεταφέρθηκε στη μικρή εκκλησία του Savignano με την συνοδεία της μουσικής της Porretta και 2000 ατόμων . Στις 14 Απριλίου 1896, στο μνημόσυνο του 60 ιερείς και περισσότερα από 6000 άτομα, παρεβρέθηκαν στον χώρο γύρω από την εκκλησία για να αποτίσουν φόρο τιμής σε αυτόν.

Το 1904 ο Venturoli κατάφερε να γίνει συν-κληρονόμος με τους ανιψιούς του, ολοκλήρωσε τη δουλειά του στο Rocchetta, εκσυγχρόνισε  τα σπίτια και τις βίλες και συνέχισε την ηλεκτρο-ομοιοπαθητική δραστηριότητα. 

Το 1906, όπως ζητήθηκε ρητά στη διαθήκη του, τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στη Ροκέτα και θάφτηκαν στο παρεκκλήσι. 

Το 1914, παρά τον θάνατό του, οι αποθήκες αυξήθηκαν ξανά και έγιναν 266 σε όλο τον κόσμο. Το 1937 ο Mario Venturoli πέθανε και η χήρα του, η Giovanna Maria Longhi, η οποία κληρονόμησε επίσης το μυστικό των ηλεκτρο-ομοιοπαθητικών προετοιμασιών, συνέχισε την παραγωγή τους, και ανέλαβε τη διοίκηση της εταιρείας. 

Στα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε η  παρακμή της ηλεκτρο-ομοιοπαθητικής εταιρείας και η Rocchetta υπέστη πολλές ζημιές και λεηλασίες. Έτσι, η Τζιοβάννα Μαρία Λόνγκη και η κόρη της Ίρις Μποριανή μετακόμισαν στην Μπολόνια. Η Giovanna Maria Longhi πέθανε το 1956 και άφησε το μυστικό στην κόρη της. Η ηλεκτρο-ομοιοπαθητική βιομηχανία σε σύντομο χρονικό διάστημα μείωσε τη δραστηριότητα μέχρι το κλείσιμο. Μετά το θάνατο της Iris Boriani το 1992, το μυστικό των θεραπειών του Mattei πέρασε πρώτα στην κόρη και τον κληρονόμο του, Gianna Fadda Venturoli, και μετά το θάνατο της το 2011, στην ανιψιά του Alessia Marchetti .
Ο Ντοστογιέφσκυ, αναφέρει τον Κόμη σε αποσπάσματα στους αδελφούς Καραμάζοφ, όταν λέει στον διάβολο ότι κατάφερε να επουλωθεί από τον τρομερό ρευματισμό χάρη σε ένα βιβλίο και σταγόνες από τον Κόμη Ματτέι...  «Αλλά ποια φιλοσοφία και φιλοσοφία, όταν παραλύει ολόκληρη η δεξιά πλευρά του σώματός μου και δεν κάνω τίποτα άλλο απο γκρίνια και παράπονα. Έχω δοκιμάσει όλες τις θεραπείες της ιατρικής: ξέρουν πώς να διαγνώσουν άριστα, γνωρίζουν την ασθένειά σας 

, αλλά δεν μπορούν να την θεραπεύσουν. 

Απελπισμένος, έγραψα στον Κόντε Mattei στο Μιλάνο, ο οποίος μου έστειλε ένα βιβλίο και μερικές σταγόνες, ο Θεός να τον ευλογεί. "

Άλφρεντ Μπέρναρντ Νόμπελ - Ο Ιδρυτής των βραβείων Νόμπελ.

Ο Άλφρεντ Μπέρναρντ Νόμπελ ( 21 Οκτωβρίου 1833 - 10 Δεκεμβρίου 1896) ήταν Σουηδός χημικός, μηχανικός και βιομήχανος, γιος του επίσης, μηχανικού και βιομήχανου, Εμμανουήλ Νόμπελ, εφευρέτη της υποβρύχιας νάρκης. Σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας και στις ΗΠΑ.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη χημεία, και κυρίως με τις εκρηκτικές ύλες. Τελειοποίησε τον τρόπο παρασκευής της νιτρογλυκερίνης και ίδρυσε εργοστάσιο παραγωγής της σε μεγάλες ποσότητες. Για την αποφυγή των εκρήξεων πέτυχε την παρασκευή δυναμίτιδας με πυριτική γη, εφεύρεση που διαδόθηκε σύντομα σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Το 1873 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εφηύρε την νεοδυναμίτιδα ή ζελατοδυναμίτιδα (1875) και την πολεμική άκαπνη πυρίτιδα (βαλλιστίτιδα, 1888). Το 1889 πούλησε την εφεύρεση του αυτή στην ιταλική κυβέρνηση και το 1891 εγκαταστάθηκε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου ίδρυσε χημικό εργοστάσιο.

Έλαβε πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας και απέκτησε μεγάλη περιουσία, μεγάλο τμήμα της οποίας διέθεσε για φιλανθρωπικούς και ερευνητικούς σκοπούς σε διάφορα ιδρύματα. Με το υπόλοιπο της περιουσίας του καθιέρωσε τα ομώνυμα βραβεία Νόμπελ. Κλειστός χαρακτήρας από τη φύση του, ασχολήθηκε και με τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Στο τέλος της ζωής του μάλιστα έγραψε και το δράμα Βεατρίκη Τσέντσι.

Η χειρόγραφη διαθήκη του

ΒΙΒΙΑΝ ΛΙ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΣΤΑΡ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Η Βίβιαν Μαίρη Χάρτλεϊ , αργότερα γνωστή ως Βίβιαν Λι και Λαίδη Ολίβιε, ήταν Αγγλίδα ηθοποιός. Βραβεύθηκε με δύο Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, το πρώτο για τον ρόλο της Σκάρλετ Ο'Χάρα στο Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind) το 1939 και το δεύτερο για τον ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά στο Λεωφορείον ο Πόθος (A Streetcar Named Desire) το 1951, υποδυόμενη δύο καλλονές του αμερικανικού Νότου.

Η Βίβιαν Λι ήταν κυρίως θεατρική ηθοποιός και συνεργαζόταν συχνά με τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό Λόρενς Ολίβιε, που για σχεδόν μια εικοσαετία τη σκηνοθέτησε σε αρκετές από τις θεατρικές εμφανίσεις της, ενώ σε πολλές συμπρωταγωνίστησαν. Κατά τη διάρκεια της τριακονταετούς σταδιοδρομίας της στη σκηνή υποδύθηκε ποικίλους και διαφορετικούς ρόλους, σε έργα των δημοφιλέστερων θεατρικών συγγραφέων, όπως οι Νόελ Κάουαρντ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω και Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Η καριέρα της συνεχίσθηκε σποραδικά μετά το διαζύγιο της με τον Ολίβιε το 1960. Η Λι κέρδισε το Βραβείο Τόνυ Α΄ Γυναικείου Ρόλου σε Μιούζικαλ το 1963 για την εμφάνισή της στην παράσταση Τόβαριτς στο Μπρόντγουεϊ, που ήταν το κύκνειο άσμα της.

Θεωρούσε ότι η φυσική ομορφιά της δεν διευκόλυνε την αναγνώρισή των υποκριτικών της ικανοτήτων. Είχε προβλήματα υγείας από νεαρή ηλικία. Για μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής της, η Λι έπασχε από διπολική διαταραχή. Στα μέσα της δεκαετίας του '40 διαγνώστηκε με φυματίωση, μια ασθένεια που την ταλαιπώρησε χρόνια και προκάλεσε τελικά το θάνατό της το 1967.

Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε 16η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες κινηματογραφικές σταρ όλων των εποχών.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΧΑΝΣ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΕΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Στις 15 Μαρτίου 1841, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έφυγε από την Νάπολη της Ιταλίας με το πολεμικό ατμόπλοιο Λεωνίδας για την Ελλάδα και την Ανατολή. «Το πολεµικό ατµόπλοιο Λεωνίδας µε γαλλική σηµαία βρισκόταν στο λιµάνι της Νάπολης. Ο Χολστ µε συνόδεψε στο πλοίο. Θα ταξίδευα μόνος μου. Ξένος ανάµεσα σε ξένους. Ένας άρρωστος Τούρκος ήταν ξαπλωµένος σε κάτι κουρελούδες, που τις είχαν στρώσει επάνω σε τσουβάλια από κάρβουνο. Κοντά του καθόταν ένας άντρας ντυµένος µ’ ένα πράσινο καφτάνι κι ένα λευκό τουρµπάνι, που τις τελευταίες µέρες στη Νάπολη είχε τραβήξει την προσοχή του κόσµου µε την ανατολίτικη φορεσιά του. Ήταν, όπως έµαθα αργότερα, Πέρσης από τη Χεράτ. Ο ένας µετά τον άλλον, όλοι οι επιβάτες ανέβηκαν στο πλοίο. Αµερικανοί και Ιταλοί µοναχοί, κυρίες και κύριοι από τη Γαλλία, άνθρωποι απ’ όλα τα µέρη του κόσµου, αλλά κανένας από το Βορρά», θα γράψει στο βιβλίο του A Poet’s Bazaar.

Την κορυφή ενός βουνού, κοντά στο Ναβαρίνο, σκεπασμένη με χιόνι ήταν το πρώτο που αντίκρισε από την Ελλάδα, πρώτος ανάμεσα σε όλους τους επιβάτες του πλοίου. Το πρώτο ελληνικό λιμάνι που έπιασε το πλοίο ήταν στη Σύρο. «Η αποβάθρα ήταν γεµάτη Έλληνες. Φορούσαν εφαρµοστά σακάκια, άσπρα φαρδιά παντελόνια κι ένα κόκκινο φέσι στο κεφάλι. Από παντού ακούγονταν φωνές! Ένας ηλικιωµένος άντρας µού άπλωσε το χέρι του για να µε βοηθήσει ν’ ανέβω στην αποβάθρα – και να! Πατούσα σε χώµα ελληνικό! Ευγνωµοσύνη στο Θεό, χαρά που βρισκόµουν εκεί κι ένα αίσθηµα λύπης, όλα µαζί συνυπήρχαν µέσα µου εκείνη τη στιγµή», θα γράψει. Στη Σύρο περιπλανήθηκε στην πόλη, μέχρι ψηλά στην πλαγιά του βουνού, όπου χτίζονταν νέα σπίτια. Απόλαυσε τη θέα προς την απέναντι πλευρά του λιμανιού, που βρισκόταν το Λαζαρέτο και η ματιά του μπόρεσε να ξεχωρίσει την Τήνο, τη Δήλο, τη Νάξο και την Άνδρο. Αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας, επιβάτης στο γαλλικό πολεμικό ατμόπλοιο Λυκούργος, που είχε ολοκληρώσει την καραντίνα του στη Σύρο, απέπλευσε για τον Πειραιά.

«Μέτρησα περίπου εκατό σπίτια στον Πειραιά. Πίσω τους και πίσω από µια χλωµή πετρώδη έκταση και γκριζοπράσινες ελιές υψωνόταν ο Λυκαβηττός και πιο χαµηλά, η Ακρόπολη. Ο Υµηττός και το Πεντελικό έκλειναν το τοπίο, που ήταν ξερό και άγονο», περιγράφει ο Άντερσεν στο ιστορικό μυθιστόρημα Το Νησί Πέρα από την Ακτή την πρώτη εικόνα του αττικού τοπίου που αντίκρισε από το πλοίο.

Στο λιμάνι του Πειραιά τον υποδέχτηκαν Δανοί και Γερµανοί, που ζούσαν τότε στην Αθήνα. Ανάµεσά τους ο πρόξενος της Ολλανδίας και της Δανίας, ο Δανός εφηµέριος του Όθωνα, ο συµπατριώτης του καθηγητής Κέπεν, οι αρχιτέκτονες Χάνσεν και ο Δανός καθηγητής Ρος. Στην Αθήνα έμεινε στο ξενοδοχείο Μόναχο. Στις 2 Απριλίου, την ημέρα των γενεθλίων του, περιπλανήθηκε στην Αθήνα, πέρασε από τον Πύργο των Ανέμων και ανέβηκε στο Βράχο της Ακρόπολης. Η εικόνα που αντίκρισε με τα λεηλατημένα μάρμαρα τον συγκλόνισε. Όσο καιρό έμεινε στην Αθήνα, ο Άντερσεν ανέβαινε κάθε μέρα στην Ακρόπολη, είτε με ήλιο είτε με βροχή.

Οι συμπατριώτες του τον ξενάγησαν στην πόλη της Αθήνας, στον Πειραιά, στη μονή του Δαφνίου, την Ελευσίνα, στα περίχωρα του Υμηττού, στο Φάληρο και στις 6 Απριλίου επισκέφθηκε τα κοντινότερα χωριά της Αττικής, το Μαρούσι και την Κηφισιά. Έφυγε από την Αθήνα για Πειραιά με προορισμό το λιμάνι της Σύρου και από εκεί την Κωνσταντινούπολη στις 20 Απριλίου 1841 με το γαλλικό ατμόπλοιο Ευρώτας. «Θα έρθω και πάλι στην Ελλάδα! είπα στους φίλους µου που είχαν έρθει να µε αποχαιρετήσουν στο λιµάνι του Πειραιά. Μακάρι ο Θεός να έδινε τα λόγια µου να ήταν προφητικά», γράφει στο βιβλίο του και αφηγείται στο ιστορικό μυθιστόρημα Το Νησί Πέρα από την Ακτή ο Άντερσεν, χωρίς δυστυχώς να πραγματοποιήσει την επιθυμία του αυτή.

Εντμόν Ροστάν, ο συγγραφέας του Συρανό Ντε Μπερζεράκ.

Ο Εντμόν Ροστάν ( 1 Απριλίου 1868 - 2 Δεκεμβρίου 1918) ήταν Γάλλος ποιητής και δραματουργός. Συνδέεται με τον νεορομαντισμό και είναι γνωστός για το έργο του Συρανό ντε Μπερζεράκ. Τα ρομαντικά έργα του Ροστάν έρχονται σε αντιπαράθεση με το νατουραλιστικό θέατρο, δημοφιλές κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.

Ο Συρανό Ντε Μπερζεράκ  διάσημος ξιφομάχος, στρατιώτης και ποιητής του 17ου αιώνα, είναι επίσης γνωστός για τη μεγάλη του μύτη, για την οποία συχνά αυτοσαρκάζεται. Ο Συρανό ερωτεύεται την ξαδέλφη του Ρωξάνη , αλλά όταν εκείνη του αποκαλύπτει τον έρωτά της για τον γοητευτικό στρατιωτικό Κριστιάν Ντε Νεβιλέτ, διαπιστώνει ότι δεν έχει καμιά ελπίδα. Ο Κριστιάν τρέφει επίσης συναισθήματα για τη Ρωξάνη, αλλά δεν μπορεί να τα εξωτερικεύσει. Ζητά τότε την βοήθεια από το Συρανό, ο οποίος συμφωνεί να γράψει εκείνος ποιήματα αγάπης για τη Ρωξάνη με την υπογραφή του Κριστιάν. Αργότερα ο Κριστιάν αποδασίζει ότι δε χρειάζεται τη βοήθεια του Συρανό κι αποφασίζει να της μιλήσει αυτοπροσώπως, αλλά αποτυγχάνει. Ο Συρανό κρύβεται στους θάμνους κάτω από το μπαλκόνι της κοπέλας και μιμούμενος τη φωνή του Κριστιάν κι εντυπωσιάζει την κοπέλα. Ο υπερόπτης Ντε Γκις  είναι επίσης ερωτευμένος με την Ρωξάνη και της ζητάει να τον παντρευτεί, αλλά ο Συρανό βοηθά την κοπέλα να παντρευτεί τον Κριστιάν. Ο Ντε Γκις θυμώνει με το γεγονός και στέλνει τον Κριστιάν στον πόλεμο, πριν το ζευγάρι περάσει μαζί την νύχτα του γάμου. Ο Συρανό ακολουθεί τον Κριστιάν στον πόλεμο για να τον προστατεύσει και συνεχίζει να γράφει ποιήματα προς την Ρωξάνη για λογαριασμό του. Η Ρωξάνη επισκέπτεται τον Κριστιάν στον πόλεμο και του αποκαλύπτει ότι πλέον είναι ερωτευμένη μαζί του λόγω όλων όσων της γράφει κι ότι θα ήταν ερωτευμένη μαζί του ακόμη κι αν ήταν άσχημος. Ο Κριστιάν τότε διαπιστώνει ότι η κοπέλα είναι ερωτευμένη στην πραγματικότητα με τον Συρανό κι όχι με εκείνον. Τότε ζητά από τον Συρανό να πει την αλήθεια στη Ρωξάνη και να την βάλουν να επιλέξει μεταξύ τους. Αλλά στη συνέχεια ο Κριστιάν σκοτώνεται στον πόλεμο κι ο ποιητής αποφασίζει να κρατήσει το μυστικό του.

Τζέι Πολ Γκέτι ...Ο μεγαλύτερος τσιγγούνης όλων των εποχών.

Ο Τζέι Πολ Γκέτι έκανε την περιουσία του κατά την διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και είχε τον έλεγχο σε πάνω από 200 εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Getty Oil Company.

Το 1966, το Guinness World Records τον ανακήρυξε τον πιο πλούσιο ιδιώτη του κόσμου, με περιουσία που ξεπερνούσε τα 2 δισ. δολάρια την εποχή που πέθανε, το 1976.

Ο Γκέτι ήταν διάσημος τσιγκούνης και είχε εγκαταστήσει ένα κερματοτηλέφωνο στην έπαυλή του.

Από το 1957 ο Γκέτι ήταν στην κορυφή του κόσμου αφού «χτύπησε» το πετρέλαιο στην ουδέτερη ζώνη μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Κουβέιτ. Λιγότερο από 20 χρόνια αργότερα, ήταν στο νεκροκρέβατό του, αφού είχε παρακολουθήσει την αυτοκτονία του μεγαλύτερου γιο του, το θάνατο της κόρης του από υπερβολική δόση ηρωίνης, και την περίφημη μακάβρια απαγωγή του εγγονού του.

Η ζωή του είχε μεγάλες διακυμάνσεις. Πέρασε δύο χρόνια κάνοντας τρελή ζωή με πολλές γυναίκες, ποτά και τζόγο και αργότερα επέστρεψε στις επιχειρήσεις έτοιμος για όλα.

Όπως γράφει και το Forbes ο Γκέτι ήταν μια σκέτη ιδιοφυΐα για τις επιχειρήσεις και τα γεωπολιτικά, όμως στην οικογένειά του ήταν η απόλυτη καταστροφή εξαιτίας τις τσιγκουνιάς του... Παντρεύτηκε πέντε φορές και απέκτησε πέντε γιους.Στα παιδιά που απέκτησε φερόταν με απίστευτη απαξίωση. Δεν πήγαινε ούτε καν στους γάμους τους. Δεν πήγε ούτε στην κηδεία του μικρότερου γιου του Τίμι, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 12 ετών από όγκο στον εγκέφαλο.

Έμεινε στην ιστορία για την άρνησή του να πληρώσει 17 εκατομμύρια δολάρια ως λύτρα όταν απήγαγαν τον έφηβο εγγονό του (Πολ Γ') στη Ρώμη στην δεκαετία του ’70. Ο Γκετί αρνήθηκε να συμβάλει στην καταβολή των λίτρων, δηλώνοντας πως έχει δεκατέσσερα εγγόνια και πως αν δεχόταν να δώσει έστω και μια δεκάρα στους απαγωγείς για τον ένα του εγγονό τον οποίο κρατούσαν για πέντε μήνες μέσα σε μια σπηλιά.

Μετά την άρνησή του, έκοψαν το αυτί του παιδιού και το ταχυδρόμησαν σε μία τοπική εφημερίδα. Λέγεται ότι τελικά έδωσε μόλις 2,2 εκατομμύρια, τα οποία δάνεισε στον γιο του με τον όρο να του επιστραφούν με επιτόκιο 4%.

Όταν ο Πολ ο Γ' τηλεφώνησε στον παππού του για να τον ευχαριστήσει που έδωσε τα χρήματα, εκείνος αρνήθηκε ακόμη και να απαντήσει στο τηλεφώνημα.Ο εγγονός δεν άργησε να πάρει την κάτω βόλτα, δεν ξεπέρασε ποτέ όσα έγιναν και το 1981 (πέντε χρόνια μετά το θάνατο του παππού), έχοντας πάρει ένα θανατηφόρo κοκτέιλ από βάλιουμ, μεθαδόνη και αλκοόλ, έπαθε εγκεφαλικό και κίρρωση του ήπατος.

Έπεσε σε κώμα και όταν συνήλθε ήταν πλέον τετραπληγικός και είχε σχεδόν χάσει την όρασή του. Το τέλος τον βρήκε το Φεβρουάριο του 2011, στην κατοικία του, στο Μπάκιγχαμσαϊρ στην Αγγλία. Ο Πολ Γ΄ είχε την ατυχία να είναι εγγονός του Πολ Γκετί και γιος του σερ Πολ Γκετί Β', του φιλανθρώπου που έδωσε 140 εκατ. δολάρια σε καλούς σκοπούς αλλά αρνήθηκε να πληρώσει τα ιατρικά έξοδα του παράλυτου γιου του.

Αντόν Τσέχωφ.

Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ  ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας και ένας από τους μεγαλύτερους διηγηματογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Σπούδασε και εργάστηκε ως γιατρός.

Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1860  στην κωμόπολη Ταγκανρόγκ, στη νότια Ρωσία. Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1904  στη γερμανική πόλη Μπάντενβάιλερ και τάφηκε στη Μόσχα στις 22 Ιουλίου 1904. Θεωρείται από τις πιο σημαντικές μορφές της παγκόσμιας δραματουργίας και άσκησε μεγάλη επίδραση στη θεατρική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Στα έργα του αποτυπώνεται η διαρκής φθορά της καθημερινής ζωής. Οι ήρωές του είναι άνθρωποι της ανώτερης κυρίως τάξης, που «ξοδεύουν» τη ζωή τους μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της ρώσικης επαρχίας.

Αξιοσημείωτο έργα του:

 Ο γλάρος
Ο Βυσσινόκηπος
Θείος Βάνια
Vanka
Τρεις αδελφές

Βιογραφία - Υβ Σεν Λοράν (Yves Saint Laurent)

Γάλλος μόδιστρος, από τους κορυφαίους σχεδιαστές μόδας του 20ού αιώνα, πλάι στον Κριστιάν Ντιόρ και την Κοκό Σανέλ. Άφησε το αποτύπωμά του σε μισό αιώνα δημιουργίας, τόσο στην υψηλή ραπτική, όσο και στην καθημερινή ένδυση.

Ο Υβ Σεν Λοράν (Yves Saint Laurent) γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1936 στο Οράν της γαλλοκρατούμενης τότε Αλγερίας και ήταν το μεγαλύτερο παιδί ενός εύπορου γάλλου βιομηχάνου. Από μικρός έδειξε το ταλέντο του στο σχέδιο, φτιάχνοντας ρούχα για τις κούκλες των μικρότερων αδελφών του. Στα 17 του γράφτηκε σε σχολή μόδας του Παρισιού και το σχέδιό του για ένα βραδινό φόρεμα απέσπασε το πρώτο βραβείο σε ετήσιο διαγωνισμό.

Το ταλέντο του το αναγνώρισε αμέσως ο Κριστιάν Ντιόρ, που τότε μεσουρανούσε στη γαλλική υψηλή ραπτική και τον προσέλαβε στον οίκο του ως σχεδιαστή. Μετά τον θάνατο του Ντιόρ, το 1957, ο Σεν Λοράν ανέλαβε επικεφαλής σχεδιαστής, ξεπερνώντας σε φήμη τον μέντορά του. Διηύθυνε τον Οίκο Ντιόρ επί τρία χρόνια, μέχρι που κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας. Το 1962, μαζί με τον σύντροφό του Πιέρ Μπερζέ, ίδρυσε τον δικό του Οίκο, ο οποίος με τα χρόνια εξελίχθηκε σε μια «αυτοκρατορία», μέχρι να εξαγοραστεί τη δεκαετία του '90 από την εταιρεία καλλυντικών και φαρμακευτικών ειδών Σανοφί.

Ο Ιβ Σεν Λοράν ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα την εικόνα της γυναίκας, απελευθερώνοντάς την από την αιχμαλωσία του παραδοσιακού, αμιγώς γυναικείου ρούχου. Έφερε επανάσταση, ντύνοντας τις γυναίκες με παντελόνια, ζιβάγκο και ρούχα σαφάρι, αλλά και με σμόκιν, ένα ρούχο που κράτησε σε όλες τις συλλογές του, εξελίσσοντάς το κάθε φορά. Μπορεί η Κοκό Σανέλ να έδωσε στις γυναίκες την ελευθερία τους, αλλά ο Υβ Σαιν Λοράν τους έδωσε δύναμη.

Ήταν ο εμπνευστής των σι θρου τοπ, της γραμμής «τραπέζιο», των ποπ αρτ συνόλων, των φορεμάτων με αναφορές στα γεωμετρικά σχέδια του Μοντριάν, των σαφάρι τζάκετ, ο σχεδιαστής που λάνσαρε την πρώτη πρετ-α-πορτέ συλλογή, «κατεβάζοντας» την υψηλή ραπτική στον δρόμο. Ο ίδιος προειδοποιούσε τις γυναίκες: «Όσες ακολουθούν κατά πόδας τη μόδα αντιμετωπίζουν μείζονα κίνδυνο. Αυτόν της απώλειας της βαθύτερης φύσης τους, του στιλ τους, της φυσικής κομψότητάς τους».

Ο Υβ Σεν Λοράν ήταν ένας άνθρωπος πολύ ντροπαλός και εσωστρεφής, με πολύ λίγους φίλους και μακριά από τον κόσμο. Έπαιρνε ουσίες, κατανάλωνε τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και κατατρυχόταν από διαρκείς κρίσεις κατάθλιψης. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δραστηριότητα το 2002 έκανε σπανίως δημόσιες εμφανίσεις. Τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, μία από τις υψηλότερες τιμητικές διακρίσεις της Γαλλίας. Καταβεβλημένος από τον καρκίνο του εγκεφάλου από τον οποίο έπασχε, πέθανε στο Παρίσι την 1η Ιουνίου 2008.

Σεργκέι Βασίλιεβιτς Ραχμάνινοφ.

Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Ραχμάνινοφ  ήταν Ρώσος συνθέτης, πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες του 20ου αιώνα, εξ αιτίας των εξαιρετικών τεχνικών δυνατοτήτων του. Υπάρχουν πολλές ηχογραφήσεις με τον ίδιο να εκτελεί έργα δικά του αλλά και άλλα σημαντικά έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου. Η ποιότητα των συνθέσεών του συχνά αμφισβητήθηκε, παρ’ όλο που η δημοτικότητά του ήταν πολύ μεγάλη. Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, 4 κοντσέρτα για πιάνο, 3 συμφωνίες, 2 σονάτες για πιάνο και 3 όπερες. Το ύφος των περισσότερων συνθέσεών του είναι το ύφος του ύστερου ρομαντισμού, συγγενικό με την μουσική του Τσαϊκόφσκι, αλλά διακρίνονται και επιδράσεις από τον Σοπέν και τον Λιστ.

Κωνσταντίνος Καβάφης ο μεγάλος ποιητής που πέθανε την μέρα των γενεθλίων του.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του, εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1850. Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου - Ιωάννη Καβάφη (1814-1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού, και της Xαρίκλειας Φωτιάδη, που ανήκε σε παλιά φαναριώτικη οικογένεια μεγαλεμπόρων και κοινοτικών επιτρόπων της Κωνσταντινούπολης. Και τα δυο αυτά στοιχεία, η εμπορική ιδιότητα του πατέρα και η αρχοντιά της μητέρας συντέλεσαν σημαντικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ποιητή.

Η οικογένεια Καβάφη νοικιάζει μεγάλη οικία που ανήκει στο Στέφανο Ζηζίνια κοντά στον Ανατολικό Λιμένα και πάνω στην Πλατεία των Προξένων κατοπινή Μωχάμετ Άλυ. Ο Πέτρος Καβάφης εισάγει υφάσματα από το Μάντσεστερ ενώ ίσως έκανε εξαγωγή σιτηρών, μπαμπακιού, και ακατέργαστων βουβαλοδερμάτων. Στα Μίνια της Άνω Αιγύπτου ιδρύει κλάδο της επιχείρησής του όπου αξιοποιεί τα σιτηρά της περιοχής. Κατά την παραμονή στην Αίγυπτο η οικογένεια αποκτά και άλλα παιδιά. Το 1851 γεννιέται ο δεύτερος γιος ο Πέτρος Ιωάννης, το 1853 ο Αριστείδης, το 1855 η Ελένη, η μόνη κόρη της οικογένειας, η οποία πεθαίνει οκτώ μηνών. Ακολουθούν ο Αλέξανδρος, ο Παύλος που πεθαίνει έντεκα μηνών, στα 1860 άλλο αγόρι το οποίο επίσης θα ονομάσουν Παύλο, στα 1861 ο Τζων, και στα 1863 ο Κωνσταντίνος. Στα 1860 μετακομίζουν στην οδό Σερίφ στον αριστοκρατικό δρόμο των βαμβακάδων. Το βιωτικό επίπεδο της οικογένειας είναι υψηλό. Για τον Τσίρκα ο εμπορικός οίκος Καβάφη μεταξύ 1864 και 1870 ήταν μέσα στους τέσσερις-πέντε πρώτους σε κύκλο εργασιών. Το 1869 ο Πέτρος Ι. Καβάφης παρασημοφορείται με το Μετζιδιέ 3ης Τάξεως για τη συμβολή στην ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας. Στις 10 Αυγούστου 1870 πεθαίνει ο πατέρας του ποιητή σε ηλικία πενήντα έξι ετών. Στην Αλεξάνδρεια ο Kαβάφης διδάχτηκε Αγγλικά, Γαλλικά και Ελληνικά με οικοδιδάσκαλο και συμπλήρωσε τη μόρφωσή του για ένα-δύο χρόνια στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας.

Μετά το θάνατο του πατέρα του και τη σταδιακή διάλυση της οικογενειακής επιχείρησης, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αγγλία (Λίβερπουλ και Λονδίνο) όπου έμεινε μέχρι το 1876. Πριν εγκαταλείψουν την Αίγυπτο μεταφέρουν την κινητή περιουσία τους σε ένα διαμέρισμα της οδού Ραμλίου με προσιτότερο ενοίκιο. Το 1877 γίνεται η οριστική εκκαθάριση της εταιρείας. Κατά την διαμονή του εκεί, δεν γνωρίζουμε αν φοίτησε σε κάποιο σχολείο ή αν έλαβε τη μόρφωσή του με ιδιαίτερα μαθήματα.

Το 1879 γυρίζει από την Αγγλία και εγκαθίσταται στο διαμέρισμα της οδού Ραμλίου. Φοιτεί στην Εμπορική-Πρακτική Σχολή "ο Ερμής" του Κωνσταντίνου Πανταζή.

Το 1897 ταξίδεψε στο Παρίσι και το 1903 στην Αθήνα, χωρίς από τότε να μετακινηθεί από την Αλεξάνδρεια για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ο Καβάφης αρχίζει να εργάζεται, όχι ακόμη συστηματικά, αλλάζοντας διάφορα επαγγέλματα, όπως του δημοσιογράφου στην εφημερίδα «Τηλέγραφος» (1886), του μεσίτη στο Χρηματιστήριο Βάμβακος (1888) και του άμισθου γραμματέα στο Γραφείο Αρδεύσεων (1889-1892) όπου και θα προσληφθεί ως έκτακτος έμμισθος υπάλληλος το 1892 και θα εργαστεί μόνιμα εκεί επί τριάντα χρόνια, μέχρι το 1922, φτάνοντας στο βαθμό του υποτμηματάρχη.

Το 1932, ο Καβάφης, άρρωστος από καρκίνο του λάρυγγα, πήγε για θεραπεία στην Αθήνα, όπου παρέμεινε αρκετό διάστημα, εισπράττοντας μια θερμότατη συμπάθεια από το πλήθος των θαυμαστών του. Επιστρέφοντας όμως στην Αλεξάνδρεια, η κατάστασή του χειροτέρεψε. Εισήχθη στο Νοσοκομείο της Ελληνικής Κοινότητας, όπου και πέθανε στις 29 Απριλίου του 1933, τη μέρα που συμπλήρωνε 70 χρόνια ζωής.

ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ - "ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΓΟ"...

Η Τζένη Καρέζη η Ευγενία Καρπούζη όπως ήταν το πραγματικό της όνομα γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1934 και πέθανε στις 26 Ιουλίου 1992. Ήταν μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Καρπούζης, ήταν γυμνασιάρχης και η μητέρα της, Θεώνη Καρπούζη, δασκάλα. Πέρασε τα σχολικά της χρόνια πρώτα στην Θεσσαλονίκη, εσωτερική στο Γαλλικό σχολείο Καλογραιών, και κατόπιν στην Αθήνα, στην Ελληνογαλλική Σχολή «Άγιος Ιωσήφ». Αποφοίτησε το 1951. Την ίδια χρονιά και κατανικώντας τις αντιρρήσεις του οικογενειακού της περιβάλλοντος περνά τις εξετάσεις και εισάγεται στην Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, από την οποία αποφοιτά το 1954.

Τον Οκτώβριο του 1954 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, στο έργο «Ωραία Ελένη», δίπλα στην Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Σχεδόν ταυτόχρονα, το 1955 εμφανίζεται και στην πρώτη κινηματογραφική της ταινία, σαν πρωταγωνίστρια μάλιστα, στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο. Στο Εθνικό θέατρο θα μείνει μέχρι το 1959. Από το 1960 θα στραφεί στο ελεύθερο θέατρο, συγκροτώντας θιάσους με όλα σχεδόν τα διάσημα ονόματα του ελληνικού θεάτρου. Από το 1968 και μέχρι το θάνατό της θα συνεργαστεί αποκλειστικά με τον ηθοποιό και σύζυγό της Κώστα Καζάκο.

Η Τζένη Καρέζη το 1973, συμμετείχε στο "Μεγάλο μας τσίρκο", του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Μαζί της έπαιξαν ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος. Τη μουσική έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος και τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης. Η σκηνοθεσία ήταν του Κώστα Καζάκου.

Η Τζένη Καρέζη ήταν στρατευμένη στο κομμουνιστικό κίνημα συμμετέχοντας σε πολλές πορείες ειρήνης. . Στα χρόνια της Χούντας συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, συνελήφθη από την ΕΣΑ και κρατήθηκε για ενάμισι μήνα.

Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον δημοσιογραφο Ζάχο Χατζηφωτίου (1962-1964).

Τον Αύγουστο του 1968 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο, με τον οποίο και απέκτησε ένα γιο, τον επίσης ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο.

Την περίοδο 1988-89 παίζει στον Βυσσινόκηπο του Αντόν Τσέχωφ. Τον Μάρτιο του 1989 η παράσταση θα διακοπεί και θα ταξιδέψει για εξετάσεις στο Λονδίνο. Εκει διεγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο της μήτρας. Η Καρέζη όμως δίνει ακόμα μια παράσταση, το "Διαμάντια και Μπλουζ", την περίοδο 1990-1991. Έκτοτε, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε αρκετά. Τις τελευταίες μέρες της ζωής της, η κατάσταση της υγείας της χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο.

Πέθανε στις 26 Ιουλίου 1992, μετά από τριετή μάχη με τον καρκίνο. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου έγινε η κηδεία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της.

Ας κρατήσομε μια φράση απ΄αυτή την μοναδική γυναίκα που έλεγε πάντα... " Εγώ δεν είμαι για το λίγο"...και το απέδειξε...

Τα ''Κόκκινα Φανάρια'', η ταινία θρύλος του Βασίλη Γεωργιάδη αποτέλεσε ορόσημο για το Ελληνικό σινεμά. Μια από τις ελάχιστες ταινίες που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας , και εκπροσώπησε στο διαγωνιστικό τμήμα την Ελλάδα, στις Κάννες το 1964.

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν - Ο συγγραφέας των κλασσικών παραμυθιών

Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Όντενσε, στο νησί Φιονία της Δανίας. Ο πατέρας του ξέπεσε και δούλευε τσαγκάρης, για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά, μην μπορώντας να αντέξει στη φτώχεια, πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας το γιο του το Χανς ορφανό, με τη μητέρα του για μόνο στήριγμα.

Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του. Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο, για να μάθει την τέχνη, αλλά ούτε και εκεί τα κατάφερε. Το ενδιαφέρον του κέρδισε το θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε. Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στην Κοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν.

Επειδή είχε ωραία φωνή, άρχισε να σπουδάζει μουσική, αλλά αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν το ταλέντο της ποίησης. Οι στίχοι του άρεσαν και βρήκε έναν προστάτη, τον Κέλλαν, που τον έστειλε στο πανεπιστήμιο, όπου κέρδισε μια βασιλική επιχορήγηση. Το 1827 δημοσίευσε ποιήματά του και έπειτα εξέδωσε μια σειρά έργων που του εξασφάλισαν την παγκόσμια δόξα.

Αφού εξέδωσε αρκετά βιβλία, άρχισε τα ταξίδια του. Γύρισε τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή. Απόκτησε μεγάλη δόξα και η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν η υποδοχή που του έκανε η ιδιαίτερη πατρίδα του, το Όντενσε, που τον κάλεσε στα 1867. Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875 στην Κοπεγχάγη

Οι κυριότεροι ήρωες των παραμυθιών του είναι φτωχοί και αδικημένοι άνθρωποι, που όμως έχουν ασυνήθιστα ψυχικά χαρίσματα, ευγένεια, ταλέντο, μεγαλοψυχία. Tα έργα του χαρακτηρίζονται από δράση, χιούμορ και λεπτή σάτιρα. Η δημιουργία του Άντερσεν αποτελεί την κορυφή στις ρεαλιστικές τάσεις της δανικής φιλολογίας του 19ου αιώνα. Διηγήματα, δράματα, αλλά προπάντων παραμύθια, όλα του τα έργα διαπνέονται από γλυκιά μελαγχολία, συγκίνηση και ειλικρίνεια.

Μερικά από τα πολύ γνωστά παραμύθια του είναι:

Den lille havfrue (Η μικρή γοργόνα)
Kejserens nye klæder (Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα)
De vilde svaner (Οι αγριόκυκνοι)
Snedronningen (Η Βασίλισσα του χιονιού)
Prinsessen på ærten (Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι)
Tommelise (Η Τοσοδούλα)
Den grimme ælling (Το ασχημόπαπο)
De røde sko (Τα κόκκινα παπούτσια)
Holger Danske (Χόλγκερ ο Δανός)
Den lille pige med svovlstikkerne (Το κοριτσάκι με τα σπίρτα)
Den standhaftige tinsoldat (Το μολυβένιο στρατιωτάκι)
Dyndkongens datter (Η δύναμη της αγάπης)
En rose fra Homers grav (Ένα τριαντάφυλλο από τον τάφο του Ομήρου)

Πολλά από τα παραμύθια του είναι πασίγνωστα παγκοσμίως, μεταφράστηκαν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και υπερέβησαν τα πλαίσια του απλού λογοτεχνήματος (Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα, Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι, Το ασχημόπαπο, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, Ο μολυβένιος στρατιώτης). 

ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΣΙΣΥ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ - ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΟΗΤΕΙΑ.

Η Ελισάβετ της Αυστρίας ήταν η δεύτερη κόρη του δούκα Μαξιμιλιανού Ιωσήφ της Βαυαρίας και της πριγκίπισσας Λουδοβίκας της Αυστρίας του Οίκου των Βίττελσμπαχ. Η μητέρα της Λουδοβίκα ήταν αδελφή της αρχιδούκισσας Σοφίας και εξ' αιτίας αυτού η Πριγκίπισσα Σίσυ είχε κοινή καταγωγή με τον πρώτο βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα, ο οποίος ανήκε και αυτός στον Οίκο των Βίττελσμπαχ. Παντρεύτηκε, σε ηλικία 16 ετών, τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ των Αψβούργων και μαζί απέκτησαν 4 παιδιά: τη Σοφία που πέθανε σε ηλικία μόλις 2 ετών, τη Γκιζέλα, τον πρίγκιπα Ροδόλφο (ο οποίος αργότερα πέθανε) και τη Βαλέρια. Υπήρξε και έζησε αντισυμβατικά ως αυτοκράτειρα της Αυστρίας και ενώ ήταν αγαπητή ανάμεσα στους υπηκόους της, προκαλούσε την αντιπάθεια της αριστοκρατίας της Βιέννης επειδή περιφρονούσε τους κανόνες του αυλικού πρωτοκόλλου. Έζησε μεγάλο μέρος της ζωής της στο Γκέντερλε στα βόρεια της Βουδαπέστης και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους Ούγγρους, κυρίως για την επίτευξη του Αυστροουγγρικού Συμβιβασμού του 1867 τη χρονιά που στέφθηκε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

Η μικρή κόρη της Σίσυς, Σοφία, πεθαίνει σε ένα ταξίδι στην Ουγγαρία από ατύχημα και η πεθερά της ισχυριζόμενη ότι αυτή ήταν η υπεύθυνη για τον θάνατο της μικρής παίρνει τα υπόλοιπα παιδιά και αναλαμβάνει την ανατροφή τους. Το 1889 πεθαίνει και ο γιος της Ροδόλφος, διάδοχος του θρόνου, μαζί με την ερωμένη του Μαρία Βετσέρα στο κυνηγετικό περίπτερο του Μάγιερλιγκ, στα δάση της Βιέννης. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι επρόκειτο για δολοφονία από αναρχικούς, ενώ άλλοι για αυτοκτονία, έχοντας σαν πληροφορία ότι η Σίσυ είχε στα χέρια της μια επιστολή του γιου της Ροδόλφου, που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του αλλά και της θανάτωσης της αγαπημένης του Μαρίας από τον ίδιο. Το γεγονός πάντως ότι ένας διάδοχος αυτοκρατορίας σκοτώνεται μαζί με την ερωμένη του και ότι ποτέ δεν βρέθηκαν οι ένοχοι, συγκλόνισε τα ανάκτορα της Βιέννης και ολόκληρο το λαό.

Έντουαρντ Φράνκλιν Άλμπι Γ΄.

Ο Έντουαρντ Φράνκλιν Άλμπι Γ΄  ήταν Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας γνωστός για την δεξιοτεχνική και ψυχρή θεώρηση της σύγχρονης ζωής. Τα πρώιμα έργα του επιδεικνύουν μια μαεστρία και Αμερικανοποίηση του Παραλογισμού που κορυφώθηκε σε έργα Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων όπως ο Ζαν Ζενέ, ο Σάμιουελ Μπέκετ και ο Ευγένιος Ιονέσκο. Νεώτεροι Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς, όπως η νικήτρια του Πούλιτζερ Πόλα Βόγκελ, αποδίδουν στην τολμηρή μείξη θεατρινισμού και δηκτικού διαλόγου από τον Άλμπι, την αναβίωση του μεταπολεμικού Αμερικανικού θεάτρου στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η αφοσίωση του Άλμπι στην εξέλιξη της τέχνης του -όπως αποδεικνύεται σε μεταγενέστερες παραγωγές όπως το The Goat, Or Who Is Sylvia? (2000) και το Ποιος φοβάται τη Βιρτζινια Γουλφ τον οριοθετεί ως ξεχωριστή περίπτωση μεταξύ άλλων Αμερικανών θεατρικών συγγραφέων της εποχής του.
Ο Έντουαρντ Άλμπι γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον (DC), και δύο εβδομάδες αργότερα υιοθετήθηκε και μεταφέρθηκε στο Westchester County στη Νέα Υόρκη. Ο θετός πατέρας του Άλμπι, γιος του θεατρικού μεγαλο-παράγονταE.F. Albee, είχε στην ιδιοκτησία του πολλά θέατρα, όπου ο Έντουαρντ εξοικειώθηκε με το θέατρο στην παιδική του ηλικία. Ο Άλμπι έφυγε από το σπίτι του στα τέλη της εφηβείας του, λέγοντας αργότερα σε μία συνέντευξη: "Δεν ήταν πολύ καλοί ως γονείς, και εγώ δεν ήμουν πολύ καλός ως γιος." Ακολούθησε η αποφοίτησή του από τη Στρατιωτική ΑκαδημίαValley Forge στο Γουέιν της Πενσυλβάνια το 1945 σε ηλικία 17 ετών. Αποφοίτησε από το Choate Rosemary Hall και παρακολούθησε το Κολέγιο Τρίνιτυ (στο Κοννέκτικατ) για ενάμιση χρόνο προτού αποβληθεί επειδή δεν παρουσιαζόταν σε τάξεις και επειδή αρνιόταν να παρακολουθήσει τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό. Κατ´ειρωνικό τρόπο ίσως, ο τότε αμελής φοιτητής αργότερα αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου του στην προώθηση το Αμερικανικό πανεπιστημιακό θέατρο, δίνοντας συχνά ομιλίες σε πανεπιστήμια και υπηρετώντας ως διακεκριμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον από το 1989 ως το 2003.

Κριστόφ Κισλόφσκι.

Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1941 στη Βαρσοβία. Σπούδασε από το 1964 μέχρι το 1968 στην Κρατική Ανωτέρα Σχολή Κινηματογραφίας του Λοτζ. Έγινε διεθνώς γνωστός με την τριλογία του Τρία Χρώματα (1993-94). Με το τρίτο μέρος («Κόκκινο») ήταν υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθεσίας. Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1996 στη Βαρσοβία.

Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο.

Amor vincit omnia (Ο Έρως νικά τα πάντα) , 1603, Βερολίνο - Από τα σημαντικότερα έργα του.

Ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο , γνωστός περισσότερο απλά ως Καραβάτζιο, ήταν Ιταλός ζωγράφος, το έργο του οποίου ανήκει χρονικά στα τέλη του 16ου έως τις αρχές του 17ου αιώνα. Αν και οι πρώιμοι πίνακές του περιλάμβαναν κυρίως προσωπογραφίες, σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους θρησκευτικών σκηνών. Το νατουραλιστικό ύφος του και η ανάδειξη της ανθρώπινης φύσης των αποστόλων και των μαρτύρων στα έργα του θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσαν τις βλέψεις της Αντιμεταρρύθμισης. Με την τεχνική του κιαροσκούρο κατάφερε να ενισχύσει το δραματικό στοιχείο και το μυστηριακό χαρακτήρα της πίστης, ενώ συνολικά η επαναστατική τεχνική των δραματικών φωτοσκιάσεων του τενεμπρισμού, όπως την εισήγαγε ο Καραβάτζο, σφράγισε την μπαρόκ σχολή της ζωγραφικής.

Έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους πρώτους μοντέρνους ζωγράφους, ενώ σημαντική θεωρείται η συνολική επίδρασή του στην ευρωπαϊκή ζωγραφική. Παρά την επίδραση που είχε το έργο του στην εποχή του, αλλά και τις ισχυρές αντιδράσεις που προκάλεσε, περιέπεσε σε λήθη τους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του, για να επανέλθει στο προσκήνιο κυρίως στη διάρκεια του 20ού αιώνα, καταλαμβάνοντας και διατηρώντας έως σήμερα περίοπτη θέση στην ιστορία της ευρωπαϊκής τέχνης.

Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο

ΣΑΛΒΑΤΟΡ ΝΤΑΛΙ - ΚΟΚΟ ΣΑΝΕΛ.

Ο Σαλβαδόρ Νταλί ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ζωγράφους. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού, στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης.
Η Γκαμπριέλ Μπονέρ «Κοκό» Σανέλ ήταν Γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας, μία από τις διασημότερες σχεδιάστριες μόδας του 20ού αιώνα.Μόνο το όνομά της είναι αρκετό για να οριστεί ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα ταγέρ, μία ατζέντα, ένα άρωμα, ένα κόσμημα, μία ολόκληρη εμφάνιση. Προσδίδει prestige, ποιότητα, άμεμπτο γούστο και αλάνθαστο στυλ. Είναι μια υπογραφή αρτιότητας. 
Οι δυό τους φαίνεται να είχαν μια πολύ δυνατή σχέση. Στην τελευταία βιογραφία της που εκδόθηκε το 2011, οι αναφορές που γράφτηκαν στον ξενο τύπο σχετικά με την ζωή της και το βιβλίο της  Lisa Chaney  γράφουν τα εξής:

Biographer Lisa Chaney claims to have concrete evidence that Chanel used drugs, embraced bisexuality, and had an affair with Salvador Dali while he was married. Chaney, through an email from her publicist, also says she accessed documents in the Swiss Federal Archives that prove Chanel’s German lover Hans Gunther von Dincklage spied for the Nazis throughout World War II. “Whether Chanel was aware of this is unknown, but after that war she lived in neutral Switzerland for a while, to avoid any proceedings against her,” the email noted. 

FAMOUS WRITERS - JANE AUSTEN.

Η Τζέιν Όστεν είναι μία από τις πιο δημοφιλείς και πολυδιαβασμένες μυθιστοριογράφους της αγγλικής λογοτεχνίας. Από το 1811 έως το 1815 γράφοντας τα μυθιστορήματα Λογική και ευαισθησία (1811), Περηφάνια και προκατάληψη(1813), Μάνσφιλντ Παρκ (1814) και Έμμα (1815) καθιερώθηκε ως συγγραφέας. Επίσης έγραψε τα Αββαείο του Νορθάνγκερ και την Πειθώ τα οποία δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό της το 1817.

Τα έργα της Όστεν είναι μέρος της μετάβασης προς το ρεαλισμό του δέκατου-ένατου αιώνα. Οι πλοκές των έργων της αν και κατά βάση κωμικές, υπογραμμίζουν την εξάρτηση των γυναικών από το γάμο προς εξασφάλιση κοινωνικού κύρους και οικονομικής ασφάλειας.

Κατά τη διάρκεια της ζωής της, τα έργα της Όστεν της έφεραν λίγη δόξα και λίγες θετικές κριτικές. Οι κριτικές ήταν λιγόλογες και αναφέρονταν κυρίως σε επιφανειακά χαρακτηριστικά του έργου της, όπως τα ηθικά διδάγματα. Κατά τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, τα μυθιστορήματα της έχαιραν το θαυμασμό μόνο μιας λογοτεχνικής ελίτ. Ένας λόγος γι' αυτό ήταν ότι έγραφε ανώνυμα. Εντούτοις, η δημοσίευση ενός απομνημονεύματος για τη ζωή της από τον ανιψιό της το 1870 γνωστοποίησε την ταυτότητά της και εισήγαγε τη ζωή και τα έργα της στο ευρύτερο αγγλικό κοινό. Έως τη δεκαετία του 1940 η Όστεν είχε πλέον καθιερωθεί ως σπουδαία Αγγλίδα συγγραφέας.

Τα έργα της και η ζωή της έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολλών κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.

Η Τζέιν Όστεν γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1775. Ο πατέρας της ήταν διδάκτωρ της Οξφόρδης και κληρικός. Είχε επτά αδέρφια, εκ των οποίων μόνο μία αδερφή, την Κασσάνδρα. Η Τζέιν και η Κασσάνδρα ήταν πολύ αγαπημένες. Πήγαν στο ιδιωτικό σχολείο μαζί και έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο της Τζέιν.

Η οικογένεια έζησε στο Στήβεντον, στο Μπαθ, στο Σαουθάμπτον και στο Τσώτον. Εκεί η Τζέιν έδωσε την οριστική τους μορφή στα μυθιστορήματαΠερηφάνια και Προκατάληψη και Λογική κι ευαισθησία και έγραψε τα Μάνσφιλντ Παρκ,Έμμα και Πειθώ.

Η Τζέιν Όστεν (όπως και η αδερφή της) δεν παντρεύτηκε ποτέ. Στα 27 της είχε δεχθεί την πρόταση ενός κληρονόμου πλούσιας οικογένειας αλλά την άλλη μέρα άλλαξε γνώμη. Σε επιστολή της προς μια ανηψιά της, που τη ρωτούσε πώς έπρεπε να αντιδράσει σε ανάλογη πρόταση, η Όστεν απάντησε ότι έπρεπε να δεχτεί μόνο αν υπήρχε αγάπη από τη μεριά της.

Η ταινία Becoming Jane παρουσιάζει σφοδρό έρωτα μεταξύ της Τζέιν Όστεν και του Ιρλανδού Τόμας Λεφρόυ. Παρότι η Τζέιν Όστεν αναφέρει φλερτ με τον Λεφρόυ σε κάποιες επιστολές της προς την αδελφή της, Κασσάνδρα, και παρότι ο ίδιος ο Λεφρόυ σε μεγάλη ηλικία παραδέχτηκε σε έναν ανιψιό του ότι στα νιάτα του ήταν ερωτευμένος με την Τζέιν Όστεν, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να στηρίξουν την υπόθεση του εν λόγω κινηματογραφικού έργου.

Η Τζέιν Όστεν πέθανε το 1817 έπειτα από πολύμηνη ταλαιπωρία από επώδυνη ασθένεια. Το σπίτι της στο Τσώτον είναι σήμερα μουσείο.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΣΟΠΕΝ.

O Φρεντερίκ Σοπέν  ήταν Γαλλο-Πολωνός συνθέτης, ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ρομαντισμού στη μουσική και από τους μεγαλύτερους πιανίστες της εποχής του. Αρκετές συνθέσεις του συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου.

Γεννήθηκε στην Πολωνία το 1810. Οι πληροφορίες για την ημερομηνία γέννησής του δεν είναι ακριβείς: σύμφωνα με κάποιες γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου ή την 1η Μαρτίου, ενώ υπάρχει και η πληροφορία ότι είχε γεννηθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Ο ίδιος πάντως ανέφερε ως ημερομηνία γέννησης την 1η Μαρτίου. Ο πατέρας του, Νικολά Σοπέν, ήταν Γάλλος που ζούσε στην Πολωνία από το 1787. Είχε αποκτήσει μάλιστα την πολωνική υπηκοότητα και είχε πάρει μέρος στην εξέγερση του 1794. Στην Πολωνία παρέδιδε μαθήματα γαλλικής γλώσσας. Η μητέρα του συνθέτη, Justyna Krzyżanowska, ήταν Πολωνή.

Ο Φρεντερίκ από μικρός έδειξε το ταλέντο που είχε στη μουσική. Παρακολουθούσε μαθήματα από 6 ετών και όταν ήταν 7 ετών τυπώθηκε η πρώτη του σύνθεση, μια Πολωνέζα σε σολ ελάσσονα. Σε ηλικία 8 ετών εμφανίστηκε πρώτη φορά δημοσίως ως πιανίστας. Η φήμη του γρήγορα έγινε μεγάλη και στην Βαρσοβία τον θεωρούσαν δεύτερο Μότσαρτ. Ο δάσκαλός της σύνθεσης στο Ωδείο της Βαρσοβίας, Γιόζεφ Έλσνερ, μιλούσε για τις εξαιρετικές ικανότητές του και τη μουσική ιδιοφυΐα του. Το 1829 έδωσε τις πρώτες μεγάλες του συναυλίες στη Βιέννη, και εν τω μεταξύ είχε συνθέσει ήδη μερικά σημαντικά έργα, όπως το κοντσέρτο σε φα ελάσσονα (γνωστό ως 2ο κοντσέρτο), την πρώτη σονάτα για πιάνο (σε ντο ελάσσονα), και κάποιες από τις σπουδές για πιάνο. Το 1830 έφυγε από την Πολωνία για να συνεχίσει τις εμφανίσεις του στη Βιέννη. Μετά την αναχώρησή του ξέσπασε στη χώρα επανάσταση κατά της τσαρικής (ρωσικής) εξουσίας η οποία συνετρίβη και ο συνθέτης δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Από το 1831 ζούσε στο Παρίσι, που τότε ήταν επίκεντρο της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής. Εκεί ζούσαν πολλοί σπουδαίοι συνθέτες, όπως οι Τζοακίνο Ροσσίνι, Φραντς Λιστ και Εκτόρ Μπερλιόζ. Λίγους μήνες μετά την άφιξή του έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ και σταδιακά η φήμη του εξαπλωνόταν. Σύντομα απέκτησε πολλούς μαθητές και τα μαθήματα του προσέφεραν οικονομική άνεση και ασφάλεια. Παρά τη μεγάλη φήμη του όμως απέφευγε τις εμφανίσεις σε μεγάλα ακροατήρια. (Ισχυριζόταν ότι φοβόταν πολύ το κοινό.) Έτσι, στα 18 χρόνια παραμονής στο Παρίσι, έδωσε μόνο 19 ρεσιτάλ. Το 1837 είχε ερωτευτεί μία μαθήτρια πιάνου, την Maria Wodzińska, και είχαν αρραβωνιαστεί, όμως η οικογένεια της κοπέλας διέλυσε τον αρραβώνα, πιθανότατα εξ αιτίας των προβλημάτων υγείας του συνθέτη.

Φρανσουά Βιγιόν - Ο γενάρχης των «καταραμένων ποιητών».

O Φρανσουά Βιγιόν, François Villon, 1431 - εξαφανίστηκε το 1463, ήταν Γάλλος ποιητής του Μεσαίωνα, ο κατά Ρεμπώ γενάρχης των «καταραμένων ποιητών».

Όλα στη ζωή του είναι υπό την σκιάν του πιθανού και της αβεβαιότητας. Γεννήθηκε περί το 1431 και το πραγματικό του όνομα ήταν François de Montcorbier ή François Des Loges ή κάποιο άλλο. Ορφάνεψε μικρός από πατέρα και τον πήρε υπό την προστασίαν του ο εφημέριος Γκυγιώμ ντε Βιγιόν. Το 1452 απονεμήθηκε από το Πανεπιστήμιο των Παρισίων στον Φρανσουά Βιγιόν ο τίτλος του Maître ès arts.

To 1455 μαχαίρωσε θανάσιμα ένα κληρικό, εξορίστηκε από το Παρίσι, αλλά στις αρχές του 1456 πήρε βασιλική χάρη. Πριν όμως τελειώσει η χρονιά πήρε μέρος στην διάρρηξη ενός κολεγίου και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει και πάλι το Παρίσι.

Εκείνο τον καιρό έγραψε το ποίημα Κληροδοσιά που ονομάστηκε αργότερα Μικρή Διαθήκη. Κληροδοτεί μ’ αυτό, σαρκάζοντας, τα μαλλιά του στον κουρέα του, μερικές δεκάρες σε τοκογλύφους και στον γραμματέα του κακουργιοδικείου το ενεχειριασμένο σπαθί του.

Τον βρίσκουμε μετά στο Μπλουά, στην αυλή του ομότεχνού του (στην ποίηση) Κάρολου δούκα της Ορλεάνης. Κλείνεται στην φυλακή για νέα παραπτώματα αλλά τον Δεκέμβριο το 1457 αμνηστεύεται επ´ ευκαιρία της γέννησης της κόρης του δούκα. Παίρνει μάλιστα μέρος και σε ποιητικό διαγωνισμό που αθλοθέτησε ο δούκας με την μπαλάντα του Πλάι στη βρύση πεθαίνω διψασμένος.

Περιπλανήθηκε ύστερα και όλο το καλοκαίρι του 1461 το πέρασε κλεισμένος σε φυλακή στον Λίγηρα με διαταγή του επισκόπου της Ορλεάνης. Απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο με την ευκαιρία της διέλευσης από την περιοχή του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Τότε έγραψε το μεγαλύτερο έργο του την Μεγάλη Διαθήκη. Εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τις δυστυχίες της ζωής, την αρρώστια, τη φυλακή, τα γηρατειά και τον θάνατο, θυμάται τα καπηλειά, τους αμφίβολους φίλους και τις πόρνες που συναναστράφηκε, με τόνους πολύ πιο δηκτικούς απ’ ότι στο προηγούμενο έργο του.

Το 1462 κλείνεται και πάλι φυλακή στο Παρίσι για ληστεία. Αφήνεται ελεύθερος αλλά τον επόμενο χρόνο συλλαμβάνεται και πάλι για συμμετοχή σε συμπλοκή κι αυτή τη φορά καταδικάζεται «να κρεμαστεί και να στραγγαλιστεί». Στην φυλακή γράφει την περίφημη Μπαλάντα των κρεμασμένων και το σατιρικό τετράστιχο Είμαι ο Φρανσουά, πολύ τούτη η έγνοια με ταράζει... Στις 5 Ιανουαρίου του 1463 το Παρλαμέντο του Παρισιού μετατρέπει την ποινή του σε δεκαετή εξορία από το Παρίσι. Από το σημείο αυτό και ύστερα χάνονται τα ίχνη του.

O Βιγιόν ήταν ένας λόγιος που έκανε ζωή αλήτη. Αλλά αυτή η ζωή -οι περιπέτειες, οι φυλακές και ο μόνιμος τρόμος της τιμωρίας- του έδωσε την έμπνευση της συγκλονιστικής πολλές φορές ποίησής του.