Διήγημα της Χριστίνας Σουλελέ - Μπουφ και… φτου ξελευτερία

 Η Μυρτώ τέλειωσε τις δουλειές της και, όπως κάθε βράδυ τέτοια ώρα, ετοιμάστηκε να βγει στη βεράντα. Αρχή του καλοκαιριού κι ο καιρός γλυκός. Τα παιδιά έπαιζαν ήσυχα λίγο πιο πέρα. Ο Νίκος, ο άντρας της, από στιγμή σε στιγμή θα γύριζε από τη δουλειά και θα κάθονταν μαζί να πουν τα νέα της ημέρας. Από παιδιά ήταν μαζί  στα παιχνίδια, στο σχολείο, στις χαρές, στις λύπες…

Πήρε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, αυτό που της άρεσε πάντα να πίνει και κάθισε στην πολυθρόνα. Λυτρωτική αυτή η ώρα . Η δική της ώρα. Ήπιε μια δυο γουλιές και χαλάρωσε.

Ένα αεράκι την τύλιξε με άρωμα από αγιόκλημα και η μνήμη την οδήγησε σε μονοπάτια ξεχασμένα, τόσο μακρινά και συνάμα κοντινά.

Η ματιά της έπεσε απέναντι στο ερειπωμένο σπίτι, εκεί που άλλοτε ήταν το σπίτι της γιαγιάς Αμαλίας. Έτσι την έλεγαν τη γυναίκα που ζούσε εκεί. Γλυκιά, καλοσυνάτη. Δεν ήταν μεγάλη σε ηλικία, αλλά  στα μάτια των παιδιών οι ηλικίες αποκτούν άλλη διάσταση. Ίσως ήταν και το τσεμπέρι που φορούσε πάντα στο κεφάλι. Της προσέδιδε χρόνια και την έκανε να φαίνεται μεγαλύτερη απ’ ότι ήταν.

Στον κήπο της, στην μπροστινή πλευρά του σπιτιού μαζεύονταν τα παιδιά της γειτονιάς, μαζί και η Μυρτώ κι ο Νίκος κι έπαιζαν ως αργά το βράδυ. Αριστερά από την αυλόπορτα υπήρχε ένα αγιόκλημα. Τόπος μάζωξης των γυναικών, τόπος αφήγησης παραμυθιών σαν τέλειωνε το παιχνίδι.

Τίποτα δε θύμιζε πια εκείνο το σπίτι με τα μπλε πορτοπαράθυρα και τα ασβεστωμένα πεζούλια. Τη γιαγιά Αμαλία την πήραν τα παιδιά της στην Αμερική και το σπίτι έμεινε ανυπεράσπιστο στο χρόνο. Έγινε ένα άδειο κουφάρι, με τα πορτοπαράθυρα να χάσκουν ξεχαρβαλωμένα. Το αγιόκλημα ξεράθηκε. Μα αυτή η μυρωδιά πάντα εκεί. Να επιμένει.

Η Μυρτώ αντίκριζε τα χαλάσματα  κάθε μέρα. Τι την έπιασε απόψε και ξαναγύρισε πίσω στο χρόνο; Ίσως η μυρωδιά από το αγιόκλημα. Ίσως η εκκωφαντική σιωπή. Πού πήγαν οι φωνές των παιδιών; Τα παραμύθια των γιαγιάδων;

Στ’ αυτιά της έφτασαν ήχοι γνώριμοι. Μπουφ! Η αγαπημένη λέξη των παιδικών της χρόνων. Η λέξη που σηματοδοτούσε την έναρξη της χαράς, της ξεκούρασης, της φυγής από το άγχος των μαθημάτων.

Μπουφ! Να τη πάλι. Κι αυτή τη φορά με συνοδεία …άμπε μπα μπλομ … ο Καρακατσάνης μπήκε στο τηγάνι… άκατα μάκατα… τσακωμοί αν κάποιος έκανε ζαβολιά στο μέτρημα κι έπειτα γέλια, φωνές και φτου ξελευτερία!

Ο Νίκος άνοιξε την πόρτα, ακούμπησε τα κλειδιά στο τραπέζι και κάθισε δίπλα της όσο πιο αθόρυβα μπορούσε. Πρώτη φορά την έβλεπε αμίλητη με το βλέμμα καρφωμένο στα απέναντι χαλάσματα. Το τρίξιμο της πολυθρόνας τον πρόδωσε.

Η Μυρτώ γύρισε και τον κοίταξε. Ακούμπησε το κεφάλι στον ώμο του κι έβγαλε από το ντουλάπι του χρόνου τα χρώματα, τα αρώματα, τα ακούσματα και τις εικόνες μιας άλλης εποχής. Θυμήθηκαν μαζί το κυνηγητό ανάμεσα στα δέντρα, το κρυφτό πίσω από τις μάντρες, τα μήλα μπροστά από την αυλόπορτα αλλά και τα  κεράσματα της γιαγιάς Αμαλίας . Μια φέτα ψωμί αλειμμένη με λάδι και ζάχαρη κι ένα ποτήρι νερό ήταν αρκετά για να τυλίξουν με μεγαλύτερη γλύκα τη θύμηση των παιδικών τους χρόνων.

Η φωνή της κόρης τους διέκοψε το ταξίδι στο χρόνο και τους επανέφερε στην πραγματικότητα.

Ναι! Νίκησα! Φώναζε.

Γύρισαν και την κοίταξαν. Κρατούσε στα χέρια της το τάμπλετ. Με μάτια καρφωμένα στην οθόνη και με χέρια που άπληστα ακολουθούσαν κάτι να κινείται, ζούσε το δικό της όνειρο.

-Μα τι παιχνίδι είναι τούτο; Μονολόγησε η Μυρτώ. Υπάρχει παιχνίδι χωρίς φίλους, χωρίς γέλια και φωνές, χωρίς τσακωμούς, χωρίς αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλα, χωρίς γρατζουνιές στα γόνατα; Και το μπουφ πού πήγε; Δεν μπορεί να χάθηκε. Σίγουρα είναι κρυμμένο εκεί ανάμεσα στα χαλάσματα και περιμένει κάποιες παιδικές φωνές για να βγει και να φωνάξει φτου ξελευτερία!

-Μπα σε καλό σου Μυρτώ. Τι σε έπιασε απόψε; Τι σου φταίει το παιχνίδι των παιδιών; Πάρ’ το απόφαση. Οι εποχές αλλάζουν, το ίδιο και τα παιχνίδια. Μου φαίνεται πως άρχισες να γερνάς… της είπε πειραχτικά ο Νίκος και την τσίμπησε στο μάγουλο.

-Τα παιχνίδια μπορεί να αλλάζουν. Όχι όμως και οι ανάγκες των παιδιών, γύρισε και του είπε κοφτά.

Ήπιε την τελευταία γουλιά κι άφησε το ποτήρι στο τραπέζι. Είχε πάρει την απόφαση να γνωρίσει στα παιδιά της το μπουφ!  Ήταν σίγουρη πως αν το γνώριζαν, θα  το έκρυβαν βαθιά  μες στην καρδιά τους κι  ακόμη κι αν  το τύλιγε ο χρόνος με τη λήθη του, εκείνο θα έβρισκε μια χαραμάδα για να βγει. Αλλά κι αν το έβρισκαν παλιομοδίτικο, άξιζε να το γνωρίσουν και μετά ας αποφάσιζαν. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να γίνει η αρχή. Και η Μυρτώ αποφασιστική και πεισματάρα καθώς ήταν, είχε πάρει την απόφασή της. Κι αυτή την απόφαση έπρεπε να την τυλίξει με μυστήριο και φαντασία για να δώσει  κίνητρο στα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους τα αραχνιασμένα μονοπάτια που θα τα οδηγούσαν σε αυτή τη μαγική λέξη. Ήξερε πως τα παιδιά από τη φύση τους ήταν έτοιμα να δεχτούν αυτή την πρόσκληση και πρόκληση μαζί.

Το ίδιο εκείνο βράδυ, εκεί, απέναντι στα χαλάσματα,  θα έψαχναν το μπουφ. Θα καλούσαν κι άλλα παιδιά. Εκείνα που βρίσκονταν στα σπίτια τους αναζητώντας τη φυγή μέσα από τα δικά τους μοναχικά παιχνίδια. Ήταν πιο απλό απ’ ότι περίμενε. Το μπουφ βγήκε από τα ερείπια, ταξίδεψε σε άλλο χρόνο, έπιασε από το χέρι τα παιδιά και τα οδήγησε στην πραγματική χαρά του παιχνιδιού. Έδωσε χρώμα στα μάγουλά  τους, ήχο στη φωνή τους, συντροφικότητα στα παιχνίδια τους.  Τα χαλάσματα απέκτησαν ζωή κι η γειτονιά γέμισε φωνές.

Κι αυτή η μυρωδιά από το αγιόκλημα  πάντα εκεί. Να επιμένει και να φωνάζει μαζί με τα παιδιά: Μπουφ  και …φτου ξελευτερία!

ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ - "Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ".

Λένα Μούλιου.

Το διήγημα αυτό βραβεύτηκε με Β’ Έπαινο στον διαγωνισμό διηγήματος 2015 της ‘’Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού’’ Κύπρου.

 

«Ο  ΕΠΟΜΕΝΟΣ  »

«Ο Επόμενος παρακαλώ».

«Καλημέρα σας».

«Καλή σας μέρα. Τι μπορούμε να κάνουμε για σας;»

«Πολλά μπορείτε. Αρκεί να θέλετε».

«Να τα και τα αστειάκια μας πρωί πρωί».

«Με συγχωρείτε κυρία μου, αλλά για τα αστεία, ποια ακριβώς είναι κατά την γνώμη σας η κατάλληλη ώρα; Ήμουν ξέρετε εκτός Ελλάδος αρκετά χρόνια και δεν ξέρω τι παίζει εδώ».

«Για, να σοβαρευτούμε σας παρακαλώ κύριε. Πες τε μου τι θέλετε ακριβώς;»

«Μα τη δουλειά θέλω. Τι άλλο;»

«Δουλειά ε; Μάλιστα. Σαν τι δουλειά δηλαδή;»

«Από αυτές που ένας υπάλληλος βοηθά να διεκπεραιώνεται ένα έργο σας, μια υπόθεση που αφορά την εταιρεία σας, το κάθε τι σας δηλαδή; ».

«Και τι προσόντα διαθέτετε;»

«Από σωματικά, τα βλέπετε.

Από οικογενειακά, δεν είμαι παντρεμένος ούτε προτίθεμαι να παντρευτώ, είμαι straight, και μένω μόνος μου σε μία γκαρσονιέρα στο Παγκράτι».

«Ακούστε με κύριε. Αν εξακολουθήσετε να μου μιλάτε σε αυτό το στυλ θα αναγκαστώ να διακόψω τη συνέντευξη.

Το βιογραφικό σας, το curriculum vitae σας, να πάρει η ευχή. ΑΥΤΟ είναι που μας ενδιαφέρει, αν δεν έχετε αντίρρηση…»

«Με συγχωρείτε, αλλά σας βεβαιώνω ότι ό, τι μέχρι τώρα σας έχω πει, είναι η εισαγωγή στο επίσημο βιογραφικό μου.

Αν εννοείτε τα πνευματικά μου προσόντα, κατ ‘ αρχήν έχω σώας τας φρένας επί του παρόντος, μα για το μέλλον δεν μπορώ να εγγυηθώ. Θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας… και…»

«Γνώσεις κύριε, γνώσεις.

Ξέρετε, χαρτιά, πτυχία, διπλώματα. Βρε τι πάθαμε Δευτεριάτικα πρωί πρωί…».

«Αναλυτικά, ή σε περίληψη; »

«Αναλυτικότατα».

«Σας προειδοποιώ θα πάρω τον χρόνο σας, γι ‘αυτό και σας ρώτησα».

«ΣΑΣ ΤΟΝ ΔΙΑΘΕΤΩ».

«Ωραία:

Απόφοιτος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

MASTER’S κατ’ αρχήν, και στη συνέχεια PHD, DOCTORA δηλαδή, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρτ της Αμερικής στη Σχολή της Πολεοδομίας.

Σπούδασα με υποτροφία του Ιδρύματος Αλέξ. Ωνάσης σαν αριστούχος του Πολυτεχνείου.

Από γλώσσες, εκτός της μητρικής μου, την οποία παρεμπιπτόντως δεν ξέχασα, παρά το γεγονός ότι έζησα πολλά χρόνια στις Η.Π .Α, έχω φυσικά επάρκεια στα: Αγγλικά, στα Γαλλικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά και Βραζιλιάνικα, Ιταλικά, Ρώσικα, αρκετά Κινέζικα σε επίπεδο συνεννόησης, πάει δε και λίγος καιρός που μαθαίνω Αραβικά.

Έχω πτυχίο κλασικής κιθάρας, πρωταθλητής στην κολύμβηση. Ασχολούμαι και με το Στίβο, και λίγο ακόμη να λάβω μέρος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ΣΚΑΚΙΟΥ, εκπροσωπώντας τις U.S.A. Δεν έλαβα όμως μέρος, γιατί συνέβησαν οικογενειακά γεγονότα και αναγκάστηκα να επιστρέψω στην Ελλάδα και…»

GREEK ACTORS - KOSTAS KARRAS.

Kostas Karras  (21 June 1936 – 6 May 2012) was a Greek actor and politician.

Karras was born in Athens and trained as an actor at the Royal Academy of Dramatic Art in London and the drama school of the National Theatre of Greece. After making his screen debut in 1961, he was a regular feature in Greek cinema throughout the 1960s and 1970s.

Karras was a member of the Hellenic Parliament from 2000 to 2007, representing the New Democracy party. He was a member of the Steering Committee of the Bilderberg Group.

Ο Κώστας Καρράς (Αθήνα, 21 Ιουνίου 1936 - Αθήνα, 6 Μαΐου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Λονδίνο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν απόφοιτος της Royal Academy of Arts του Λονδίνου. Το 1963 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στην "Ποντικοπαγίδα" της Αγκάθα Κρίστι. Τότε ξεκίνησε την επιτυχημένη του συνεργασία με την Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσε σχέση και εμφανίστηκε μεταξύ άλλων και σε έργα όπως "Γυμνοί στο Πάρκο" του Νιλ Σάιμον (Neil Simon's "Barefoot in the Park") (στο ρόλο του Paul Parker) και στο "Λεωφορείον ο Πόθος" του Τένεσι Ουίλιαμς(στο ρόλο του Κοβάλσκι). Από τότε δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα και σημείωσε προσωπική επιτυχία στο "Ημερολόγιο ενός τρελού" του Γκόγκολ και στο "Blithe Spirit" του Νόελ Κάουαρντ (ως Charles).

Σημαντική είναι η συνεισφορά του ως ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961. Η καλύτερή του ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση θεωρείται ο ρόλος του Μενέλαου στην "Ιφιγένεια" του Μιχάλη Κακογιάννη (1977). Στην ελληνική τηλεόραση πρωταγωνίστησε με μεγάλη επιτυχία σε πολλά σίριαλ.

Από το 2000 μέχρι το 2007 ήταν βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Μπαρούτσου και είχε έναν γιο, τον Βασίλη.

Υπήρξε επίτιμος πρόεδρος στο "Χαμόγελο του παιδιού" από το 1994. Διοργάνωσε τον πρώτο διεθνή έρανο για τα θύματα του πολέμου της Βοσνίας. Επανειλημμένως έδωσε παραστάσεις για την ενίσχυση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Βραβεύθηκε από πολλές οργανώσεις και συλλόγους για την κοινωνική και ανθρωπιστική του δράση (Λάιονς, Χαμόγελο του Παιδιού, Δήμοι και Κοινότητες). Από τον Ιούλιο του 2000 ήταν υπεύθυνος του κλάδου Πολιτιστικής κίνησης της Ν.Δ. πολιτιστικών σωματείων και οικονομικών του Πολιτισμού. Σύμφωνα με αναφορά που διέρρευσε μέσω της Wikileaks συμμετείχε στην ετήσια συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 1980.
Πέθανε από καρκίνο στις 6 Μαΐου 2012.

GREEK ACTRESS - TZENI KAREZI.

Evgenia Karpouzi was born in Athens, Greece, to a mathematician father and high school teacher mother. She studied under the direction of the Sisters of St. Joseph at a private French school in Thessaloniki, and later by the same Order in Athens. She learned French fluently. When she was a teenager, her father left the family and she continued to live with her mother. Her father died in a car accident in 1971.

In 1951 she was accepted at the Greek National Theater (Eθνικό Θέατρο), where she studied in the Drama School. The playwright Angelos Terzakis and the director Dimitris Rontiris were among her teachers. Upon graduation, in 1954, she was immediately thrust into starring roles in the theatre, playing alongside actors such as Alexis Minotis and Katina Paxinou.

Her stage debut was in the Marika Kotopouli theatre in the French comedy, La belle Heléne, with Melina Mercouri and Vasilis Diamantopoulos. She continued starring in theatrical plays by Lorca, Shakespeare, Miller, Tolstoy, and by Greek contemporary writers including Psathas, Fotiadis and Kampanellis. In 1955, Karezi made her cinema debut in the Alekos Sakellarios' comedy, Laterna, ftoheia kai filotimo in 1955, a massive success just like its sequel, Laterna, ftoheia kai garyfallo in 1957. For the soundtrack of the 1959 film To nisi ton genneon she recorded a song by future Academy Award-winner Manos Hadjidakis, "Min ton rotas ton ourano" ("Do not ask the sky").

Her career flourished in the 1960s, when she headed her own theater troupe in 1961 and starred in some of the most classic movies of the Greek cinema, like Lola (1964), Mia trelli ... trelli oikogeneia (1965), Tzeni-Tzeni (1966), and Kontserto gia polyvola (1967). Her greatest film success was Ta kokkina fanaria (The Red Lanterns; 1963), which was nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film. Her last film appearance was in Aristophanes' Lysistrata (1972). Over the following decade, she continued to produce and star in such stage classics as Who's Afraid of Virginia Woolf?, Medea and Electra. She appeared for the last time in theatre in 1990 in the Loula Anagnostaki play Diamonds and the blues, but, suffering from terminal breast cancer, she was in great pain and had to leave the show for palliative treatment.

In 1962 Karezi made her first marriage to a journalist, Zahos Hadjifotiou, but this marriage did not last for a long as it ended up in 1964. In 1967, during the filming of Kontserto gia polyvola, she met Kostas Kazakos, with whom she had her only child, Konstantinos Kazakos. They formed a popular duo and Karezi's repertoire shifted to more sophisticated and intellectual plays. They were led to prison where they spent several nights due to the play To megalo mas tsirko (Our Big Circus) in 1973, which insulted the Greek dictatorship (1967–1974).

Tzeni Karezi died on 26 July 1992 from cancer at her home and buried at a public expense, while thousands of people were present to attend her funeral. As a cancer sufferer, she greatly admired the new branch of medical science for cancer pain relief/palliative care, and the work of the specialized doctors who helped relieve her pain. As a result she asked those close to her, to make it widely known and assist the development of this branch, so that other fellow sufferers could be freed from the agony of cancer and be able to live through their last days with dignity. After her death, her wish materialized and her family founded the Tzeni Karezi Foundation, for those who suffer from cancer.

GREEK ACTORS - ALEKOS ALEXANDRAKIS.

Alekos Alexandrakis ( born 27 November 1928; died 8 November 2005) was a famous Greek actor. He was known for his theatrical work as well as work in film and television. He died of lung cancer.

Alexandrakis starred in more than 60 films, including Stella with the late Melina Mercouri in 1955, Laterna ftoheia kai filotimo (1955), Mia trelli... trelli oikogeneia (1965) and Oi Kyries tis avlis (1966). He also directed two films in the early 1960s.

more...http://lifeandartmagazine.blogspot.com.cy/search/label/%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CE%97%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%AF

GREEK ACTRESSES - IRENE PAPAS.

Papas was born as Irini Lelekou (Ειρήνη Λελέκου) in Chiliomodi, outside Corinth, Greece. Her mother was a schoolteacher, and her father taught classical drama. She serves on the board of directors of the Anna-Marie Foundation.

Papas began her early career in Greece (she was discovered by Elia Kazan), achieving widespread fame there, before starring in internationally renowned films such as The Guns of Navarone and Zorba the Greek, and critically acclaimed films such as Z and Electra. She is a leading figure in cinematic transcriptions of ancient tragedy since she has portrayed Helen in The Trojan Women, Clytemnestra in Iphigenia, and the eponymous parts in Electra and Antigone. She appeared as Catherine of Aragon in the film Anne of the Thousand Days, opposite Richard Burton and Geneviève Bujold in 1969. She co-starred in The Trojan Women with Katharine Hepburn.

In 1976, she starred in the film Mohammad, Messenger of God (also known as The Message) about the origin of Islam, and the message of Mohammad. One of her last film appearances was in Captain Corelli's Mandolin. 

In 1978, Papas collaborated with composer Vangelis in an electronic rendition of eight Greek folk songs, issued as a record called "Odes". They collaborated again in 1986 for "Rhapsodies", an electronic rendition of seven Byzantine liturgical hymns.

In 1982, she appeared in the film Lion of the Desert, together with Anthony Quinn, Oliver Reed, Rod Steiger, and John Gielgud.

Η Ειρήνη Παππά (3 Σεπτεμβρίου 1929) είναι Ελληνίδα ηθοποιός διεθνούς φήμης. Γεννήθηκε στο Χιλιομόδι Κορινθίας και το πραγματικό της επώνυμο είναι Λελέκου.

Τρεις από τις ταινίες στις οποίες η Ειρήνη Παππά πρωταγωνίστησε προτάθηκαν για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, με την γαλλόφωνη Ζ του Κώστα Γαβρά να το κατακτά, ενώ υποψήφιες υπήρξαν επίσης και δύο ελληνικές ταινίες, μεταφορές στην μεγάλη οθόνη αρχαίων τραγωδιών, η Ηλέκτρα και η Ιφιγένεια.

Η Ειρήνη Παππά συμμετείχε σε πολλές χολιγουντιανές παραγωγές, ενώ πρωταγωνίστησε και στο θέατρο Μπρόντγουεϊ. Σήμερα ζει στην Αθήνα, κοντά στου Φιλοπάππου.

Μεταπολιτευτικά είχε ασχοληθεί και με την πολιτική. Ήταν μέλος του ΚΚΕ, αλλά θαύμαζε και την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου. 

GREEK ACTRESSES - MELINA MERCOURI.

Melina Mercouri (Greek: Μελίνα Μερκούρη, born as Maria Amalia Mercouri, Μαρία Αμαλία Μερκούρη; 18 October 1920 – 6 March 1994), was a Greek actress, singer and politician.

She was born to a former cavalry officer and member of parliament, Stamatis Mercouris, and his wife Eirini Lappa. When she completed her secondary education, she attended the National Theatre's Drama School. She graduated in 1944. Her first husband was a wealthy landowner Panos Harokopos, and they stayed together until 1962 when they divorced.

As an actress she made her film debut in Stella (1955) and met international success with her performances in Never on Sunday, Phaedra, Topkapi, and Promise at Dawn. She won the award for Best Actress at the 1960 Cannes Film Festival, and she was also nominated for an Academy Award, a Tony Award, three Golden Globe Awards, and two BAFTA Awards.

A political activist during the Greek military junta of 1967–1974, she became a member of the Hellenic Parliament in 1977 and the first female Minister for Culture of Greece in 1981. Mercouri was the person who, in 1983, conceived and proposed the programme of the European Capital of Culture, which has been established by the European Union since 1985.

She was a strong advocate for the return to Athens of the Parthenon Marbles, which were removed from the Parthenon, and are now displayed in the British Museum.

Mercouri died on 6 March 1994 at Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York City, from lung cancer, aged 73. She was survived by her husband, Jules Dassin. She had no children. She received a state funeral with Prime Minister's honors at the First Cemetery of Athens four days later. The Melina Mercouri Foundation was founded by her widower.

GREEK ACTORS - YORGO VOYAGIS.

Yorgo Voyagis (Greek: Γιώργος Βογιατζής) is a Greek actor born 6 December 1945 in Athens, Greece. He can be seen by many names in the credits of films like George Voyadjis or Yorgo Voyatzis.

Voyagis' film debut was in Michael Cacoyannis's Zorba the Greek (1964). He reappeared three years later in the Italian western Killer Kid.

Voyagis then starred in the film Chronicle of the Years of Fire by Mohammed Lakhdar-Hamina (1975). In The Ballad of Mamluk Abdelhafidh Bouassida(1982), he played the titular role alongside Bekim Fehmiu and Irene Papas. He also played Joseph alongside Olivia Husey (Mary) in Franco Zeffereli's TV Production of Jesus of Nazareth in 1977 in which he powerfully portrayed a strong yet humble Man.

In the following years, his career was divided between television and film, from one country to another: from the French series X with Capt. Pierre Malet; the film The Little Drummer Girl by George Roy Hill, opposite Diane Keaton; an episode of Miami Vice; and the movie Julia and Julia by Peter Del Monte, with Kathleen Turner. After a role alongside Klaus Kinski and Harvey Keitel, Voyagis played the kidnapper in Frantic by Roman Polanski. The same year, he appeared in the series The Fortunate Pilgrim by Mario Puzo, with Sophia Loren in dispensing head. The actor found Kinski in Nosferatu in Venice and Venice in Rosso veneziano (it) to Etienne Perier, in 1989, he also appeared in an episode of the American television series China Beach.

He also played in the horror film Vortice mortale and Detective Zaras, Paris Aristeidis hero in a series in 1991.

In 1997 he was Agamemnon in the blockbuster television The Odyssey, produced by Andrei Konchalovsky, and he participated with Claudia Cardinale and Guy Bedos in Rachida Krim's Under the Feet of Women. Since then, his work has included: a movie of adventure and fantasy directed by Pupi Avati in 2001 (as Raoul Bova, Edward Furlong, Stanislas Merhar and F. Murray Abraham), Swept Away by Guy Ritchie (in the role of the captain) and Without Borders (2010) alongside George Corraface (of Greek origin) and Seymour Cassel.

Yorgo Voyagis remains active in Greece and Italy.

ΈΛΛΗΝΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΙ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ.

Γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Παρνασσίδας Φωκίδας, χωριό της μητέρας του. Στην Καστριώτισσα Φωκίδας, το διπλανό χωριό, είναι το πατρικό του σπίτι. Επειδή στην Καστριώτισσα ζουν πάρα πολλοί με το επώνυμο Φούντας, το παρατσούκλι της οικογένειας ήταν Καμάρας. Είχε γονείς τον Ευθύμιο Φούντα και την Αγγελική το γένος Καδά. Είχε αδέλφια τον Παναγιώτη, τη Μαργαρίτα, την Ευφροσύνη, τη Λουκία και τον Σωτήρη. Παντρεύτηκε την Ελένη και απέκτησε δύο παιδιά, την Αγγελική (Τζέλα) Γεωργοπούλου και τον Ευθύμιο (Θύμιο). Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τη Χρυσούλα Ζώκα και απέκτησαν ένα παιδί, τον Παναγιώτη. Ήταν κάτοικος Άνω Γλυφάδας.

Μετά το θάνατο στενού του φίλου, αποφάσισε να ασχοληθεί με την ηθοποιία. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Έπαιξε για κάποια χρόνια ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στο Νυφιάτικο τραγούδι και στον κινηματογράφο στην ταινία Τα Χειροκροτήματα το 1944. Βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τις χρονιές 1966 και 1967 για την ερμηνεία του στις ταινίες Με τη λάμψη στα μάτια και Πυρετός στην άσφαλτο.

Ιδιαίτερα γνωστή και αγαπητή στον κόσμο ήταν η ερμηνεία του στην ταινία Στέλλα του 1955 με τη Μελίνα Μερκούρη και κυρίως η τελευταία σκηνή με την περίφημη ατάκα: «Φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!» (σκηνή που αντιγράφτηκε και σατιρίστηκε πάρα πολλές φορές έκτοτε) ενώ πλαισίωσε τη Μελίνα και στο Ποτέ την Κυριακή.

Κορυφαία θεωρείται και η ερμηνεία του στα Κόκκινα Φανάρια, στο ρόλο του σκληρού Πειραιώτη προαγωγού της Τρούμπας.

Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση το 1975, στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται".

Διετέλεσε αντιδήμαρχος Πειραιά για δύο τετραετίες.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 2010 σε ηλικία 86 ετών.

more...http://lifeandartmagazine.blogspot.com/search/label/%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CE%97%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%AF

Ελληνίδες Ηθοποιοί - Ελένη Ανουσάκη.

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1 Μαΐου 1944. Γονείς της είναι η ηθοποιός Μαλαίνα Ανουσάκη και ο τενόρος της λυρικής και πρωταγωνιστής της επιθεώρησης,Ευάγγελος Ανουσάκης.

Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1950 σε ηλικία έξι ετών. Ήταν το μωρό που κρατούσε η Ελένη Χατζηαργύρη στην ταινία Αμάρτησα για το παιδί μου, στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο πατέρας της. Δεκαέξι χρονών μπήκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως εξαιρετικό ταλέντο. Εμφανίστηκε στην ταινία Τα κόκκινα φανάρια και διώχτηκε από την σχολή. Αργότερα, αναιρέθηκε η απόφαση του διευθυντή Θάνου Κωτσόπουλου και επανήλθε.

Την ίδια περίοδο αποδέχτηκε την πρόσκληση της FOX και πήγε στην "Τσινετινά" για σπουδές, με δασκάλους τους Κάρολ Ριντ, Ρεξ Χάρισον, Ρίτσαρντ Μπαρντ, Μόνικα Βίτι κ.ά. Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, έπαιξε όμως στην ταινία του Κ. Ριντ Αγωνία και Έκσταση. Ακολούθησε μία σημαντική πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Από την δεκαετία του '80, πολιτεύεται με το ΠΑΣΟΚ. Σύζυγός της είναι ο σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας Δημήτρης Παπακωνσταντής.

To 2007-2008 έπαιξε στη σειρά Υπέροχα πλάσματα, υποδυόμενη τη θεία Καραμέλα, τη θεία του Bily.

 

Ελληνίδες Ηθοποιοί - Μαίρη Χρονοπούλου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου 1933. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Υπήρξε μια από τις δημοφιλείς σταρ της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Παντρεύτηκε τον πρώην δήμαρχο Σπάτων Δήμο Μπότσαρη. Στη δισκογραφία ερμήνευσε τραγούδια για τα κινηματογραφικά soundtracks όπως "Έκλαψα χθες", "Είμαι γυναίκα του γλεντιού" και "Του αγοριού απέναντι". Την περίοδο 1992-94 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του Mega Channel "Μάνα είναι μόνο μία". Τον Αύγουστο του 1999 υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό της, που την έχει αναγκάσει να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Έλληνες Ηθοποιοί - Άγγελος Αντωνόπουλος.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 16 Ιανουαρίου 1932, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένεια του. Μεγάλωσε στα Ταμπούρια και στην Αρχαία Ολυμπία. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Tέχνης με δάσκαλο τον Κάρολο Κουν. Πολλά χρόνια δάσκαλος και ο ίδιος. Ως ηθοποιός υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου. H δραστηριότητά του είναι μεγάλη επίσης στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα μεταξύ των οποίων στα: "Ιούλιος Καίσαρ" (του Σαίξπηρ), "Η άνοδος του Αρτούρου Ούι" (του Μπρεχτ), "Έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών" (του Ουστίνοφ), "Ο Γλάρος" (του Τσέχωφ), "Τοβάριτς" (του Ζακ Ντε Βαλ) κ.ά. Πρωταγωνίστησε στο τηλεοπτικό σίριαλ Άγνωστος Πόλεμος (του Ν. Φώσκολου) και στο Οι Πανθέοι (του Τ. Αθανασιάδη) καθώς και σε πολλές ελληνικές ταινίες. Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση στα Παιδιά της Νιόβης το 2004. Συνεργάστηκε με τον Αλέξη Μινωτή, την Κατίνα Παξινού, την Βέρα Ζαβιτσιάνου, τον Μάνο Κατράκη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Βασίλη Γεωργιάδη κ. ά. Έπαιξε στο θέατρο τον Μαρξ το 2007. Έχει γράψει το μυθιστόρημα Οι επιβάτες του φεγγαριού (Εκδόσεις Αιώρα, 2006) και την ποιητική συλλογή Αφύλακτη Διάβαση (Εκδόσεις Αιώρα, 2011).

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ομιλεί αγγλικά και γαλλικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Νέα Φιλοθέη)

more...http://lifeandartmagazine.blogspot.com/search/label/%CE%88%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82%20%CE%97%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%AF

Ελληνίδες Ηθοποιοί - Ζωή Λάσκαρη.

Η Ζωή Λάσκαρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός που ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959. Το πραγματικό της όνομα είναι Ζωή Κουρούκλη. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου του 1944. 
O τίτλος της Σταρ Ελλάς αλλά και η κοινή καταγωγή της με τον Γιάννη Δαλιανίδη ήταν η αφορμή ώστε ο τελευταίος να την επιλέξει για πρωταγωνίστρια της ταινίας «Ο Κατήφορος» το 1961. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας έκανε την Λάσκαρη μία από τις μεγαλύτερες σταρ της εποχής και μόνιμη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου, υπογράφoντας αποκλειστικό συμβόλαιο με τη σημαντικότερη ελληνική εταιρία παραγωγής, τη Φίνος Φιλμ. Από τότε πρωταγωνίστησε σε πολύ μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες και στα περισσότερα είδη ταινιών της εποχής (κωμωδία, κοινωνικό δράμα, μιούζικαλ) κατά την χρυσή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου.
Συνεργάστηκε με άλλα μεγάλα και αγαπημένα ονόματα, όπως Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς,Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Φαίδων Γεωργίτσης, Νίκος Κούρκουλος κ.ά.

Μετά την πτώση του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, αν και στράφηκε αποκλειστικά στο θέατρο, πρόλαβε να συμμετάσχει και σε ταινίες βίντεο. Η βιντεοταινία H Γυναίκα της πρώτης σελίδας, σε σκηνοθεσία του Nίκου Φώσκολου, κυκλοφόρησε το 1987 σε τρία μέρη (τρεις VHS κασσέτες), και το 1990 προβλήθηκε στο κανάλι Mega, ως σειρά 12 επεισοδίων. Η πρεμιέρα της σειράς πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 1990. Η προβολή της γινόταν κάθε Δευτέρα και Τετάρτη.

Στην βιντεοταινία του Mανούσου Mανουσάκη Aντίστροφη Πορεία,(1987), στον ρόλο μιας εκδότριας μεγάλης εφημερίδας, συμπρωταγωνίστησε με τον Aλέκο Aλεξανδράκη.

Το 1966 κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Κύπρο με τα έργα Μιας πεντάρας νιάτα των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, Η παγίδα του Pομπέρ Τομά και το Βαθιά γαλάζια θάλασσα του Ράτιγκαν. Στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας εμφανίζεται το 1970 με το έργο του Γιάννη Δαλιανίδη Μαριχουάνα Στοπ ενώ ακολουθούν η μεγάλη θεατρική επιτυχία Εραστές του ονείρου του Γιάννη Δαλιανίδη μαζί με τον Tόλη Bοσκόπουλο (1972). Ακολούθησαν πολλές θεατρικές επιτυχίες.

Στο θέατρο συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες: Μιχάλη Κακογιάννη, Ανδρέα Βουτσινά, Μίνω Βολανάκη, Σταμάτη Φασουλή, Άντολφ Σαπίρο, Σταύρο Τσακίρη, Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Γιώργο Ρεμούνδο, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Δημήτρη Νικολαΐδη, Κωστή Μιχαηλίδη, Κώστα Μπάκα, Αντώνη Αντωνίου, Γιάννη Δαλιανίδη.

Η προσωπική της ζωή πάντα απασχολούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλές σχέσεις της είχαν συζητηθεί –κυρίως αυτή με τον Τόλη Βοσκόπουλο. Είναι παντρεμένη με τον γνωστό δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο από το 1976 και έχουν μία κόρη, τη Μαρία - Ελένη. Από προηγούμενο γάμο της με τον Πέτρο Κουτουμάνο απέκτησε άλλη μία κόρη, τη Μάρθα.

Έχει διατελέσει δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων έχοντας εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

 

ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ - Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!

Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που διέπρεψε στο απαιτητικό είδος της κωμωδίας.

Ο Κωνσταντάρας γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1913 στην οδό Πλουτάρχου 13, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας τη σχέση του με τον αριθμό 13, σε οικογένεια με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Αδερφή του ήταν η ηθοποιός Μίτση Κωνσταντάρα. 

Το 1934 μετέβη στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει χρυσοχόος, με σκοπό να αναλάβει στην συνέχεια το οικογενειακό χρυσοχοείο στο κέντρο της Αθήνας. Εγκατέλειψε τις σπουδές του κι έκανε διάφορες δουλειές, ώσπου τον ανακάλυψε ο Γάλλος σκηνοθέτης Λουί Ζουβέ να παίζει ως κομπάρσος σε θεατρική παράσταση.  Μαθήτευσε κοντά στον Ζουβέ και το 1937 έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο με το «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Το καλοκαίρι του 1938 επέστρεψε στην Ελλάδα, ξεκινώντας πλέον καριέρα ηθοποιού.

Γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε μέσα από τους ρόλους του στον κινηματογράφο. Έπαιξε σε πάνω από 80 ελληνικές ταινίες.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έπαιξε στο ελληνικό θέατρο για 40 χρόνια, μετέχοντας σε 191 παραστάσεις. Εμφανίστηκε σε πολλές ελληνικές πόλεις, καθώς επίσης και στην Κύπρο, την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια. Η πρώτη του παράσταση στην Ελλάδα ήταν το καλοκαίρι του 1938 με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη στο έργο «Τα παράσημα της γριούλας» του Φ. Μπάρυ. Το 1948 συγκροτεί για πρώτη φορά θίασο με τη Μιράντα Μυράτ και το 1958 τον πρώτο προσωπικό του θίασο και παρουσιάζει το έργο του Τζον Πρίσλεϋ «Ο ανακριτής έρχεται». Η τελευταία του εμφάνιση στο σανίδι ήταν τον χειμώνα του 1978 με τον θίασο Λάμπρου Κωνσταντάρα - Νίκου Ρίζου - Μάρως Κοντού στο μιούζικαλ «Τρελές επαφές ρωμέικου τύπου» του Κώστα Πρετεντέρη.

Το 1969 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Ο Μπλοφατζής». Η τελευταία του ταινία ήταν «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ» (1981) του Κώστα Καραγιάννη. Στην τηλεόραση ξεχώρισε με το ρόλο του γυναικοκατακτητή Ζάχου Δόγκανου στο σήριαλ «Εκείνες και εγώ» , που προβλήθηκε τη διετία 1976 - 1977.  

 Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την ηθοποιό Γιούλη Γεωργοπούλου το 1945, με την οποία απέκτησε ένα γιό, τον δημοσιογράφο και βουλευτή Δημήτρη Κωνσταντάρα ο οποίος του χάρισε δυο εγγόνια, την Παυλίνα το 1974 και τον Λάμπρο το 1979. και σε δεύτερο τη Φιλιώ Κεκάτου το 1971. Τα τελευταία χρόνια τα πέρασε στην Βάρκιζα. Πέθανε στο «Ασκληπιείο» της Βούλας στις 28 Ιουνίου 1985. Νωρίτερα (1978 και 1983) είχε υποστεί δύο εγκεφαλικά επεισόδια.Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Το πηγαίο ταλέντο του διαφαίνεται μέσα από τη μεγάλη γκάμα των ρόλων που ερμήνευσε, τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στο θέατρο. Στα πρώτα του βήματα εμφανίστηκε σε δραματικούς ρόλους, ακόμη και ως ζεν-πρεμιέ, ενώ στη συνέχεια ειδικεύτηκε σε πιο κωμικούς, ως φίλος ή πατέρας -καλοσυνάτος, ανοιχτόκαρδος, ακόμη και αυστηρός πότε - πότε γυναικάς και χιουμορίστας.

Το 2008 ένα θέατρο στο Αιγάλεω ονομάστηκε «Θέατρο Λάμπρος Κωνσταντάρας» σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο.

ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ.

Η Μάρω Κοντού είναι ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και πολιτικός, δημοτική σύμβουλος και βουλευτής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στο Κουκάκι στις 21 Ιουνίου 1934 ενώ κατάγεται από τα Ψαρά. Αποφοίτησε από το Γ' Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη. Παράλληλα ολοκλήρωσε τη σχολή χορού, σημερινή Κρατική Σχολή Χορού, εξασφαλίζοντας και μια υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία.

Η πρώτη επαγγελματική της ενασχόληση άρχισε το 1954 στο χορό Αρχαίας Τραγωδίας του Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1958. Έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος της ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, δίπλα στον Δημήτρη Χόρν, με το έργο Ρομανσέρο του Ζακ Ντεβάλ.

Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα πέντε ετών θεατρικής και κινηματογραφικής καριέρας, πρωταγωνίστησε σε 50 ταινίες μεγάλου μήκους και 110 Θεατρικά έργα, Ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.

Υπήρξε βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. 

Διετέλεσε ακόμα Δημοτική Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, την περίοδο 1994 - 2002 επί Δημαρχίας Δ. Αβραμόπουλου. Υπήρξε Πρόεδρος του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθήνα 9.84 (1995 - 2002), και δύο χρόνια Πρόεδρος του κέντρου βρεφών "ΜΗΤΕΡΑ" (2004 - 2006).

Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει με επιτυχία έκθεση στη Γκαλερί Αντήνωρ το 1993. Πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο ΒΟΡΡΕ.

Υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμς Αριστείδη Καρύδη-Φουκς (Fuchs).