ΠΟΙΗΣΗ- ΟΧΙ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ, ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ.

ΟΧΙ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ
Όχι κοριτσάκι μου μην τους ακούς .Τίποτε δεν έχει αλλάξει. Αν σε παρενοχλεί κάποιος άνδρας θα πουν αυτή τον προκάλεσε ,τα ήθελε .Τι είπες ; είμαστε στο δυο χιλιάδες δέκα οκτώ ; Και τι με αυτό. Ακόμα γυναίκες βιάζονται από κάποιους ,τις δέρνουν ,τις προσβάλλουν ακόμα και μέσα στο σπίτι τους .Μένουν σε μια ζωή δυστυχίας γεμάτη πικρές .Tις νύχτες δεν σβήνουν οι μνήμες από της φρίκης τα ουρλιαχτά,το άνοιγμα της πόρτας της φρίκης .Ακόμα τα ακούς και τα μάτια σου σκοτεινιάζουν, τρέχουν δάκρυα . Μερικές κοιμούνται τον ύπνο του θανάτου σε χωράφια .Επάνω τους ξεθύμανε ο θύμος ενός άνδρα . Μην ακούς την δικαιολογία ότι έτσι τον έμαθαν οι αμόρφωτοι γονείς του .Τον σπόρο του κακού τον είχε πάντα μέσα του . Θα σου πουν έτσι είναι ο κόσμος φτιαγμένος μόνο για άνδρες έτσι ταιριασμένος. Μην τους πιστέψεις μην αφήνεις κανένα να σε προσβάλλει , μην κιοτέψεις . Γιατι αν δεν με ακούσεις σήμερα που πρέπει. Αύριο ίσως θα έχεις πετάξεις την ζωή σου στα σκουπίδια.
ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ{Από τις μικρές εποχές } {Aπο το διαδικτυακό βιβλίο 173 σελίδων Ο Χρόνος και ο Λόγος το 2018 ,}

ΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΕΛΛΑ ΡΩΤΟΥ.

Γιάννης Ρίτσος (1 Μαΐου 1909 – 11 Νοεμβρίου 1990) Διακεκριμένος και πολυγραφότατος ποιητής. Η λυρικότητα είναι έντονη στην ποίησή του και τα βασικά θέματά του είναι η νοσταλγία, η μοναξιά, ο έρωτας, ο θάνατος καθώς και η επικαιρότητα. Ο «Επιτάφιος» και η «Ρωμιοσύνη» είναι ίσως από τα πιο γνωστά έργα του τα οποία έχουν, μεταξύ πολλών άλλων, μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη. Εκτός από την ποίηση, ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή κειμένων σε πεζό λόγο, θεατρικών έργων και δοκιμίων καθώς και μεταφράσεων.

Ύμνος και θρήνος για την Κύπρο (απόσπασμα)

Το δάκρυ κράτησέ το ορθό, κράτησε και το αίμα

Μη σου θολώσει την καρδιά της αρνησιάς το ρέμα.

Τούτο το φως δεν κρύβεται, φεγγοβολάει και δείχνει

Μέσα στην πιο βαθειά νυχτιά των δολοφόνων τα ίχνη.

Τούτο το φως δε σώνεται, σπαθί δεν το θερίζει·

Ραντίστε τους ωραίους νεκρούς με ανθόφυλλα και ρύζι.

Κι απέ στεριώστε τη γροθιά στου κόσμου το τραπέζι·

Δω πέρα ο δίκαιος  θα κριθεί κι αυτός που κρυφοπαίζει.

ΠΟΙΗΣΗ - ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ, "Στ’ αζήτητα..".

Στ’ αζήτητα..

Σκαριά με σκουριασμένα τα κατάρτια

που ψάχνουν στα καρνάγια για ζωή,

στ’ αζήτητα τα βλέμματα, τα χάδια,

βουλιάζουνε στο ψέμα ή το κρασί!

Στα μάτια χαραγμένα τα σημάδια

για όνειρα που έμειναν ευχή

τη μοίρα τους την παίξανε στα ζάρια,

 τους έφαγε η αλμύρα την ψυχή!

Για έρωτες και θάλασσες χαθήκαν

σαν σίδερα που τρώει η σκουριά...

σε δρόμους και πλατείες ξεχαστήκαν

ψάχνοντας λίγη αγάπη και χαρά.

Μα τα όνειρα μαγεύουνε τα βράδια

κι ανοίγουν θάλασσες οι κλειστές,

γυαλίζουν τα καινούργια τους κατάρτια

ζεσταίνουν σαν τον ήλιο κι οι καρδιές.

ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ

ΠΟΙΗΣΗ - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ, "ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ".

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ 
Τα μάτια σβήνουν απ’ τις ομίχλες της τύρβης και στις καρδιές ξεραίνονται οι προσδοκίες . Τα ματωμένα ακροφύσια στοιβάζονται στις χωματερές. Κι οι κλίβανοι καίνε μεγαλόπρεπα : σωθικά και λέξεις. Οι ομίχλες ξανά και ξανά τυλίγουν τις βάρκες του τέλους. Να , η εικόνα τού αναπόφευκτου, γέννημα της αιώνιας παρακμής, εν απουσία του γεννήτορα .

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

ΠΟΙΗΣΗ - ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ, "Βόλτες στις γλυκές αμαρτίες".

Βόλτες στις γλυκές αμαρτίες 13/9/2017 Περιμένεις και γελάς πίσω από κάτι στιγμές περασμένες εποχές και ξεχνάς . Περνάς μπροστά από τα μάτια βόλτες σε εικόνες, πίσω από μικρές ιστορίες μέσα σ ένα κύκλο, που σημαδεύει αμαρτίες. Τι γλυκές είναι οι σκέψεις κι ο θυμός, όταν ντύνεσαι απλά έτσι ρομαντικά, είναι οι σκέψεις που αγγίζουν είναι οι ροζ στιγμές που σε τυλίγουν. Οι δικές σου ερωτικές που δεν πειράζουν να ωριμάζουν, μα θυμώνουν στο μυαλό. Μην αμφισβητείς αυτά τα όνειρα που λες, όσο ροζ κι αν είναι εσύ φταις. Έτσι όπως ντύνεσαι απλά έτσι όπως πρέπει, πάλι αγγίζεις την καρδιά και γελάς εκεί μακρυά, μα τόσο τόσο κοντά. Περιμένεις και γελάς πίσω από κάτι στιγμές περασμένες εποχές...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗ ΕΦΗ

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΝΤΟΥΠΗ - ΒΑΡΚΟΥΛΕΣ ΦΤΙΑΧΝΩ.

Βαρκούλες φτιάχνω

~~~~~~~

Η ομίχλη γύρω μου πυκνή και με τυλίγει.

όρθια στην κουπαστή στην καταχνιά σε ψάχνω.

Μια πόρτα κλείνει, μιαν άλλη σαν βαθιά πληγή ανοίγει.

Λέξεις δεν βρίσκω...το χαρτί, βαρκούλες φτιάχνω.

~~~~~~~~~~~

Στο τέρμα ανοίγω μηχανές, μα και τραγούδια,

ταξίδι απόψε σαν θα ‘ρθεις θα σου ταιριάξω.

Λευκά σαν κρίνα μες το κύμα τα λουλούδια,

απ’ το όνειρό μου πριν χαθείς θα σου τα τάξω.

~~~~~~~

Μα αν προλάβεις και χαθείς πριν σε στολίσω

πριν κλάψω, αγάπη μου πριν πω, πριν τραγουδήσω,

στεφάνια ήλιου με νερόκρινα θα πλέξω

και κύμα, κύμα θα πατώ να σου τα τρέξω...

~~~~~~~~~~~

Και τότε εσύ χρυσή κλωστή θα μου πετάξεις,

δρόμο θα ανοίξεις με αστέρια θα χαράξεις,

κάθε που ο πόνος σου και η θλίψη με τυλίγει

παραδεισένιους κόσμους η κλωστή θα μ’ ανοίγει.

ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ

Ανθολόγιο Ποιήσεως - Καλοκαίρι 2017 Εκδόσεις Όστρια - ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ.

ΤΟ ΜΑΛΩΜΑ Ποιος άκουσε για μάλωμα τόσο πολύ μεγάλο όπου 'χε μήνες να τη δει, από το καλοκαίρι. Πέρδικα ολομόναχη ακούει στα Καρλοβάσια και πήγε το κελάηδησε σε ξακουστό γεφύρι. Τέτοιο μεράκι σαν κι αυτό, ποιος έβαζε, ποιος βάζει στην Πούντα της το έχε πει, κι αιώνια αγάπη ως την στερνή του την πνοή, τότε της είχε τάξει Και για τη χάρη της αυτή ραγίσαν τα λιθάρια γκρεμίστηκαν τ' αρχοντικά και τα βυρσοδεψεία και ξεραθήκαν τα κλαριά, -φρούρια γκρέμνα γίναν. Σχίστηκαν οι περγαμηνές που 'ταν από χρυσάφι, κι έγραφαν για τους έρωτες και τις παλιές αγάπες, από το άγριο κακό της Λυγερής γινάτι. Ποιός είδε τέτοια λεβεντιά να ξεψυχάει για κόρη! Σοφία Σκουλίκα - Βέλλου Το ποίημα αναφέρεται στη Σάμο και είναι δημοσιευμένο στο: Ανθολόγιο Ποιήσεως - Καλοκαίρι 2017 Εκδόσεις Όστρια ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

ΠΟΙΗΜΑ - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ, ¨ΦΛΟΓΑ¨.

ΦΛΟΓΑ
Έτσι είναι οι άνθρωποι :
τις νύχτες με βροχή αφήνουν τα παράπονα και τις στάχτες αναδεύουν , δίχως να βρίσκουν φλόγα. Έσβησε –κάπως- νωρίς στα θέατρα και τις λεωφόρους. Ούτε φρυκτωρία έγινε στις κορφές, ούτε φώτισε –λίγο - την αγάπη. Μα , χωμένη στα καταλύματα της τύρβης στέρεψε από ντροπή. Στεγνή έμεινε σαν πληγωμένο δέντρο που τους διαβάτες ξόρκιζε να δέσουν τις πληγές του.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

ΠΟΙΗΣΗ - ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ, "ΔΙΣΕΚΤΟΙ ΜΗΝΕΣ".

Δίσεκτοι μήνες

~~~

Δεν λέω τι αισθάνομαι,

μέσα στον πόνο χάνομαι,

 μα ακόμη το παιδεύω.

Ούριος άνεμος δεν φυσά,

μαύρα είν’ τα ξάρτια, τα πανιά,

μ’ όνειρα τα πλανεύω.

~~~~

Στων Λαιστρυγόνων τον καιρό

Γοργόνες ψάχνοντας να βρω

νεράιδες και σειρήνες,

                                                               Θεών την εύνοια ζητώ...

με δούρειους ίππους προσπερνώ,

τους δίσεκτους τους μήνες.

~~~~~

                                                          Και εσύ στα μάτια με κοιτάς

κι όσα χαθήκαν λαχτάρας,

μέσα τους να περνάνε...

Μα όσα βλέπεις χαλασμός,

σαν βάφει με αίμα ο ουρανός

αστέρια δεν χωράνε.

~~~~~~

Ίδια δεν είναι πια η ζωή,

όσα μας δίνει η στιγμή

πίσω σαν τα ζητήσει.

Όταν πονάει η ψυχή

ρότα δεν βρίσκει το σκαρί

κι Ιθάκη να γυρίσει.

ΠΟΙΗΣΗ - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ, 'ΟΙ ΜΑΕΣΤΡΟΙ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ'.

ΟΙ ΜΑΕΣΤΡΟΙ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ 
Ξεχάστηκαν οι λυγμοί στα παρτέρια των ακροάσεων, σαν αποσπάσματα χιλιοειπωμένης ιστορίας που πέρασε στη λήθη . Ω , στενάζουν από ηδονή οι άγλωσσοι μουσικοί σαν λαβαίνουν τους επαίνους της τύχης ( πλούσιο ρεπερτόριο θανατερών απολήξεων ) . Οι αισχρολόγοι τιμούν τις καταβασίες που αρρωσταίνουν τους στοχασμούς και τους αγγέλους φυλακίζουν στα δεσμωτήρια της θλίψης . Είναι οι ρυθμοί της άρνησης καθορισμένοι να ρημάζουν : αρμονία κι αθωότητα. Οι μαέστροι της απωλείας θέλουν το σύμπαν να μασκαρέψουνε σε βουβή παράγκα , χυδαίο πανηγύρι τραγουδοποιών του τίποτα . Μα , οι μουσικές δεν αλλάζουν, όσο κι αν οι Μαρσύες της Ανάγκης πολεμούν να ξεράνουν το φως … Χριστόφορος Τριάντης

ΠΟΙΗΣΗ - ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ, "ΖΩΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ".

Ζωή σαν παραμύθι

~*~*~

Να ‘ταν η αγάπη μου βροχή

της άνοιξης αγέρι

και εσύ ένα φύλλο που πέτα,

πίσω για να σε φέρει.

~*~

Η πάλι νύχτα σκοτεινή

σε ολόλευκα σεντόνια,

γιατί στο σκοτάδι τραγουδούν,

γλυκύτερα τα αηδόνια.

~*~*~

Η προσμονή μου αγκαλιά

στου κόσμου το λιμάνι,

και εσύ καράβι με φιλιά

σε μένα που θα φτάνει.

~*~

Κι όταν η θάλασσα γλυκά

τον ουρανό σου φτάσει

χιλιάδες άστρα να σκορπά

στο πιο όμορφο σεργιάνι.

~*~*~

Όνειρα να χα θαλασσιά

που θα με γαληνεύουν

κι οι εφιάλτες σαν θα ‘ρθουν

να μην γλυκά παιδεύουν.

~*~

Σαν παραμύθι μαγικό

να ήταν η ζωή μου

στο όνειρο σου όσο χωρώ

χρυσή κλωστή η ψυχή μου.

ΠΟΙΗΣΗ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ, "ΠΡΟΣΜΟΝΕΣ".

ΠΡΟΣΜΟΝΕΣ

Σε προσμένω στο απρόσμενο.Σε αγγίζω στο άξαφνο. Στα όνειρα σε βάζω, φωτοστέφανο του πόθου.Σε στιγμές ανατολής που οι αχτίδες αχνίζουν στα μάτια, σου μιλάω.Και κείνο το λουλούδι,που άνοιξε νυσταγμένο τα μάτια, να μου χαμογελάσει, σε σένα μοιάζει. Ω! του έρωτα πνοή που χαράζεις την μέρα μου σαν την πένα του ποιητή, σε χιλιόμορφες λέξεις. Που τα χρώματα ανάκατα στου ζωγράφου τον οίστρο,θαυματοποιούν. και που την σκέψη μου, ταξιδεύεις στο απλούστατο ένστικτο του πόθου, να σε προσμένω.
10 Μαρτης 2017 ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΠΟΙΗΣΗ - ΑΝΝΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ, ΕΠΤΑ ΛΕΠΤΑ...

Επτά λεπτά ....

Επτά λεπτά

έως την τελευταία διαδρομή.

Τις τελευταίες σκέψεις σου

κοιτάς στον πίνακα ανακοινώσεων.

Ο θάνατός σου σε λίγο

θα γραφτεί εκεί

Με κόκκινα γράμματα …

ηλεκτρονικά

Επτά λεπτά.

Στην αποβάθρα τα μεσάνυχτα

βαραίνουν απειλητικά

και το ρολόι του σταθμού

με ακρίβεια υποδειγματική

να παρακολουθεί τους δείκτες του

να σέρνονται

πάνω στα επτά λεπτά.

Κι εσύ να στέκεσαι εκεί

έξω από την κόκκινη γραμμή

αυτή που τη λένε ασφαλείας

Το πλήθος δίπλα σου να μεγαλώνει

οι φωνές … τα βουητά.

«Να είναι άραγε σήμερα κάποια γιορτή;»

«πως έτυχε … γιατί τώρα ειδικά

γίνομαι θεατής αυτής της συγκυρίας;»

Επτά λεπτά να αναρωτιέσαι

κι ύστερα έγνοια καμιά.

Τα χέρια σου πως τρέμουν

τα μάτια σου υγρά.

Σε αυτά τα λίγα τα λεπτά

που σου απομένουν

περνάει όλη σου η ζωή εκεί μπροστά.

Τώρα οι ράγες αρχίζουν και στριγκλίζουν

πέρασαν τα επτά λεπτά.

Ο θάνατος φωνάζει

τα βήματά σου κρέμονται

σκουριασμένα, ξεχαρβαλωμένα καρφιά.

Κλείνεις τα μάτια και ετοιμάζεσαι

μα δίπλα σου σε απόσταση ασφαλείας

είναι δυο βλέμματα φωτός,

δυο χαμόγελα ζεστά.

Γυρίζεις και τα κοιτάζεις

τα μάτια τους σου χαμογελούνε

αθώα, παιδικά.

Ξέγνοιαστα στα χέρια τους κρατούνε

πολύχρωμα μπαλόνια

και λουλούδια πλουμιστά.

Χοροπηδούν και τρέχουν με ενθουσιασμό.

Ένα τραγούδι λένε, που σου φαίνεται γνωστό.

Τα επτά λεπτά δεν είναι πια εδώ

το τελευταίο δρομολόγιο πέρασε κι αυτό.

Στο χέρι σου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

έχεις ξεχάσει το κενό.

Στα χείλη σου χαμόγελο

αθώο, παιδικό.

Ο σταθμός θα κλείσει

βγαίνεις στη νύχτα έξω

με βήμα ζωηρό.

Μαζί σου η μελωδία από εκείνο

το τραγούδι, που τα παιδιά

με τα μπαλόνια σφύριζαν

και σου φάνηκε γνωστό.

ΠΟΙΗΣΗ - ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ, "Ο ΧΡΟΝΟΣ".

Ο Χρόνος

Ο ήλιος τρέχει, κάνει κύκλους μες το χρόνο

και η ζωή ξοπίσω πάντα βιαστική.

Την μια γελά, την άλλη σπάει απ’ τον πόνο

και συ μια φλέβα στην ψυχή που αιμορραγεί.

Είναι ίδιος κι απαράλαχτος ο χρόνος

που ήλιους γεννά σαν έρθει τ’ άλλο το πρωί.

Μόνο που αλλιώτικα μετράει το φως,

η θλίψη... ο πόνος,

αλλιώς την νύχτα και το δείλι ή την αυγή.

Κι ας τρέχει πάντα ας γεννά ή αργοπεθαίνει.

Μ’ ανάσες πόνου και με χνώτα ας ανασταίνει.

Αλλιώς μετράει μες την άβυσσο του ωκεανού

κι αλλιώς στην ξεραμένη φλούδα ενός κορμού.

Μόνο η αγάπη τον σταματάει σ’ ένα φιλί,

με κύκλους  αέναους της ψυχής πίσω τον στέλνει.

Μου δίνει πίσω ότι μου πήρε, για μια στιγμή

σ’ άλλη διάσταση σε βρίσκω ψυχή μου... Ονειρική.

ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΝΤΟΥΠΗ, ¨Αγάπη...".

Αγάπη...

Σαν άγιο φως έρχεται πάντα η αγάπη

θαμπό... μα φτάνει το ξωκλήσι

να φωτίσει.

Στάλα δροσιάς σε στέρφα γη ή μονοπάτι

σπόρος που γίνεται λουλούδι και μοσχοβολάει

κι ανθίζει.

---*---

Νικάει το θάνατο, την πείνα, την ορφάνια,

μια τόση σπίθα που στο στήθος δεν χωράει!

Της γης του λασπωμένου νου την περηφάνεια,

κάνει συντρίμμια που εδώ και κει σκορπάει.

---*---

Κι άμε από κει στην πιο ηλιόλουστη κορφή

ξανανεβαίνει,

γίνεται ήλιος που κι ο ήλιος την ζηλεύει!

Βροχούλας είναι μυρουδιά σαν ξαποσταίνει,

δίχως να πάψει μια στιγμή να μας παιδεύει.

---*---

Και τυχεροί όσοι σταθήκανε σιμά της

κι ήπιαν νερό απ’ την πηγή της κι ωριμάσαν,

όσοι πλανευτήκαν από την ομορφιά της

και σαν Θεό ό,τι αγαπήσαν το δοξάσαν!

ΠΟΙΗΣΗ - ΑΣΗΜΙΝΑ ΛΕΟΝΤΗ, "...περίμενα...".

...περιμενα...


Ολο και μακραινει τουτος ο οριζοντας
.στους κλυδωνισμους των βλεφαρων.
Το βλεμμα της χαρας παγωσε
.στις στεγες των ανθρωπων.
Οι αγκαλιες της προσμονης
.ντυθηκαν ανελπιδα κουρελια.


Νυχτωσε στα ονειρα
Θαμπο το τζαμι
.στο καθε δακρυ του μοχθου
Το αιμα πλεει...στο λιθινο καμπο της φθορας.
Ξεπνοος ο χρονος
.ξεθωριαζει πανω στα σεντονια της λησμονιας.


Και τι να σου κανει......
Μιαν ηλιαχτιδα απο το μακρος της καρδιας
Στα κεραμιδια του χειμωνα
.φυτρωσαν σπαθια.
Οι σειρηνες του φοβου
.αδυσωπητη σφαγη στις μνημες μας.
Που δεν ξυπνησαν..
.και σημερα.
.τις περιμενα
Εδω στα σκαλοπατια
Που ξεροσταλιαζουν οι θλιψες του κοσμου.

ΠΟΙΗΣΗ - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ, ¨ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΑΛΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ¨.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΑΛΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ
Δάκρυα και σύννεφα μαλακώνουν τον θάνατο. Δεν αρκούν στους αργεντίνικους δρόμους και στα ξενοδοχεία . Λίγη νύχτα ρίχνει σπόρους στις αόρατες βιβλιοθήκες . Ψεύτικα δόντια ροκανίζουν τον χρόνο πλάι σε αξιολύπητες σκέψεις . Νοθεμένες επιστρέφουν , σκεπασμένες με αρώματα θαλασσών και πειρατικά τραγούδια , για να γίνουν λίγο υποφερτές… Γρήγορα έρχεται το τέλος για τον ποιητή : όπως φεύγουν οι οπτασίες απ΄ τα ινδιάνικα χωριά. Η μοίρα τού γνέφει απ΄ τις ρωγμές και τα λουλούδια. Πετούν οι χοιροφύλακες τα σκουριασμένα πέταλα στους νικημένους ιδαλγούς . Από παλιά πίστευαν ότι ο θάνατος ήταν : ένα αστέρι της Σεβίλλης σαν γυναίκα με ζεστά ματιά . Τώρα η Σαλώμη έρχεται να τους δικάσει , έχοντας το πάθος για αρχηγό ….

ΠΟΙΗΣΗ - ΣΟΦΙΑ ΝΤΟΥΠΗ, "Για μια αγκαλιά μικρή".

Για μια αγκαλιά μικρή

***

Για μια αγάλια μικρή

ήλιους κι αστέρια γύρεψα

στα χέρια σαν σε τύλιξα...

Για μια αγκαλιά μικρή.

**

Στο δείλι, την αυγή

χρυσές αχτίδες μάζεψα

με ψέματα σε πλάνεψα...

Για μια αγκαλιά μικρή.

***

Ξωκλήσι μου και ευχή

χίλια θα ‘κανα τάματα

ατόφια τα μαλάματα...

Για μια αγκαλιά μικρή.

**

Σύννεφα και βροχή

στα δάκρυα μου θα ‘βαζα

κι ας έλιωνα και στάλαζα...

Για μια αγκαλιά μικρή.

***

Όνειρα με ψυχή

και όλα πρασινογάλαζα

ορίζοντες θα σου χάραζα...

Για μια αγκαλιά μικρή.

**

Στην πιο ψηλή κορφή

μόνη μου θα ανέβαινα

 στον Άδη θα κατέβαινα...

                                 Για μια αγκαλιά μικρή.